Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Упартае цяля

    Якраз тады, як Раман узяўся каля хаты прымацоўваць да сваёй ракеты вузенькія алюмініевыя крыльцы, з акна выглянула маці і папрасіла перавязаць цяля ў халадок. Хлопчыку дужа не хацелася адрывацца ад цікавай работы. Але што зробіш – трэба. Гэта яго абавязак – наглядаць за цялём. Паскладаў старанна ў скрынку крыльцы ад ракеты і пайшоў да цяляці, якое было навязана за дваром.
   Цяляці і сапраўды было горача. Яно не пасвілася, а ляжала, выцягнуўшы на траве галаву, і цяжка дыхала. А над ім гулі надакучлівыя мухі. Ім і спёка хоць бы што.
   Раман расхістаў доўгі дубовы калок, выцягнуў яго з зямлі і, ухапіўшыся за вяроўку, пацягнуў на сябе. Бычок павярнуўся, здзіўлена ўтаропіў вочы ў хлопчыка. Той тузануў яго за вяроўку, намагаючыся пацягнуць у халадок пад паветку. Ды цяля і не збіралася ісці за хлопчыкам. Хіба яно ведала, што Раману зараз страшэнна некалі, што ў Рамана ёсць больш важная справа, чым бавіць час з гэтым нікчэмным цялём! Стаяла, дурное, як укапанае, з месца не зрушыць.
   Тады Раман наматаў на руку вяроўку, яшчэ мацней тузануў да сябе. Але бычок упёрся і пацягнуў хлопчыка ў свой бок. Раман раззлаваўся. Што толькі ўжо ён ні рабіў: і седзячы цягнуў за вяроўку, і лежачы, і нават калок заганяў у зямлю ды спрабаваў накручваць на яго вяроўку – усё адно не змог адужаць бычка.
   А сонца, як знарок, яшчэ мацней прыпякала. Раман спацеў, пот каціўся з яго градам. Яшчэ больш раззлаваўся хлопец. Мацней наматаў на левую руку вяроўку, у правую ўзяў калок і падышоў да цяляці. Не паспела яно і вокам міргнуць, як Раман з усяго размаху – шась яго калком па спіне!
   – Вось табе, вось, каб ведала, як...
   Далей не дагаварыў. Бычок ці то ад болю, ці з перапуду так кінуўся ад Рамана, што ледзь яму руку не адарваў. А потым пабег як шалёны, цягнучы за сабою хлопчыка.
   Раман спрабаваў спыніць цяля, ды дзе там – цяпер яго ніякая сіла не магла стрымаць. Хацеў вызваліцца ад вяроўкі, якую, не падумаўшы, накруціў на руку, але таксама не змог: яна ўвесь час была напята, нібы струна.
   Калі б Рамана потым спыталі, дзе яму давялося тады пабываць з цялём, ён не змог бы як след і адказаць. Памятае толькі: бег услед за ім цераз агароды, раскідваючы жоўтыя галовы сланечніку, якія бязлітасна лупілі ў грудзі, трушчыў крохкія сцябліны кукурузы, шорсткае лісце якой балюча сцябала па твары, пятляў паміж дрэвамі ў садзе, скакаў цераз канавы і агароджы. Цяпер нават сам дзіву даецца, як папераскокваў цераз іх. Зараз нізашто не змог бы.
   Нагойсаўшыся ўволю, бычок нарэшце стаміўся і сам прыбег у халадок пад паветку. Бяры і прывязвай! Але пасля ўсяго, што давялося выцерпець, Раман так пакрыўдзіўся на цяля і так яму стала шкада сябе, што не стрымаўся і горка заплакаў.
   Пачуўшы плач, з хаты выбегла маці:
   – Ну, чаго ты? Што, з хлопцамі пабіўся?
   Не перастаючы ўсхліпваць, Раман з нянавісцю зіркнуў на цяля і расказаў, як яно наздзекавалася з яго.
   – Кажаш, калком яго ўдарыў? – перапытала маці.
   – Ага, – кіўнуў Раман. – Заўпарцілася, не хацела ісці.
   Маці з асуджэннем паківала галавой:
   – Ды навошта ж было біць? Нарваў бы траўкі, паказаў яму, дык яно за табой не толькі ў халадок, на край свету пайшло б. Бачыш, ракеты ўмееш рабіць, а да гэтага не дадумаўся.
   Яна вырвала пад плотам жменьку травы. А цяля, як убачыла ў мамінай руцэ траўку, падбегла.
   Раман ужо не чакаў, пакуль маці будзе паказваць, як бы цяля пайшло за травой на край свету. Пачырванеў, панурыўся, выцер на твары слёзы і падаўся пад хату складваць ракету.
(566 слоў)

Паводле Б. Комара.