Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Улюбёная мясціна

   Вячэрні змрок хутка наступаў на лугавіну. Некалькі хвілін вершаліны векавых дубоў яшчэ іскрыліся жаўтаватым жнівеньскім лісцем у сонечных промнях.
   Кусты, што запаланілі гэты ўскраек зямлі, пачалі проста на вачах распаўзацца, расплывацца, ператварацца ў зменлівыя хісткія прывіды. З бакоў лугавіну ўзяла ў клешчы рака. Яе чыстая празрыстая вада адгарадзіла невялікі лапік зямлі, пакінуўшы толькі вузкі праход у адным месцы.
   Пасярод векавых дубоў ураслі ў зямлю два вялікія камяні-валуны. Адзін быў над самым берагам ракі і, падточаны знізу паводкамі, кожную вясну мог зваліцца ў раку. Другі падобны на калматага агромністага мядзведзя, які толькі ўзняў морду, каб агледзець наваколле пасля зімовай спячкі, ды, бы зачараваны, так і застыў на стагоддзі. Камень-мядзведзь зялёны, з нейкім бурштынавым адлівам. Праўда, адзін бок чорны, але не ад прыроды, а ад дыму вогнішчаў, што кожны вечар палілі тут.
   Сама лугавіна, гэтыя валуны, векавыя дубы, рака – усё было маленькім патаемным куточкам дзяцей, дзе можна было рабіць усё, што хочацца. Сюды ніколі не хадзілі дарослыя: лічылі лугавіну месцам нядобрым, нават небяспечным.
(164 слова)

Паводле В. Праўдзіна.