Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Таямнічы бугай

   Бусла ведае кожны. Вось ён, паважна пераступаючы цыбатымі чырвонымі нагамі, паволі крочыць па сенажаці, вось кружыць па-над вёскай, зрэдку ўзмахваючы шырокімі крыламі, а вось нерухома застыў на засохлай верхавіне старога дуба, чорнай постаццю выдзяляючыся на пунсовым фоне заходняга неба, – такія мілыя і па-сапраўднаму беларускія малюнкі вядомы нам з маленства. Пэўна, таксама не сустрэнеш чалавека, які хоць бы раз не бачыў і буславу сваячку – шэрую рыбалоўку-чаплю. Але бадай што на гэтым наша знаёмства з буславым родам і заканчваецца. Значна менш вядома такая буслава радня, як лясны жыхар – бусел чорны, экзатычныя рудая і белая чаплі, што зрэдку гняздуюцца на Палессі па суседстве са сваімі шэрымі сястрыцамі. I, відаць, ужо толькі сапраўдным аматарам прыроды даводзілася сустракаць малых чапляў-бугаёў. Не тое каб яны і вельмі рэдкія былі, і жывуць часам амаль што пад бокам у нас, але ж такія хітруны і асцярожнікі, што можна ўсё лета побач пражыць і не пабачыцца.
   А жывуць бугаі абавязкова каля вады: вялікі – у густых трысняговых зарасніках па берагах азёраў ды вадасховішчаў, малому ж дастаткова вузкай палоскі трыснягу з раскіданымі там-сям купінамі вербаў ды чароту па берагах невялікіх затокаў і рэчак.
   Не вельмі добры лятун гэты таямнічы бугай, лётае цяжка, нязграбна, але ж дабіраецца к канцу красавіка да роднага возера з далёкай зімоўкі, што аж у Паўночнай Афрыцы знаходзіцца. Прыляціць ды і зашыецца ў любыя трыснягі-чароты, каб аж да восені дзюбы адтуль не высоўваць. Там і працякае ўсё летняе жыццё-быццё бугая, там і сустрэць яго можна. Але сустрэць – гэта яшчэ паўсправы, сустрэць – не пабачыць. Такая ўжо птушка бугай – можна глядзець яму ў вочы і не заўважаць яго, а ўсё таму, што афарбоўка ў бугая асаблівая: на агульным рудавата-карычневым фоне размешчаны вертыкальныя чорныя рысачкі. З такой афарбоўкай быццам раствараецца птушка сярод трыснягу, ды яшчэ і паводзіны адпаведныя: застыне наш хітрун нерухома, доўгую шыю з дзюбай угору выцягне – ні даць ні ўзяць – сухі корчык з вады вытыркаецца. А што яшчэ рабіць застаецца? На крылы, як мы даведаліся, спадзявацца бугаю асабліва не выпадае, на кароткіх нагах па густых трыснягах не вельмі пабегаеш, вось і вырашае бугай такім чынам праблему ўласнай бяспекі. Эх, жыццё, і не пабегаць і не палятаць, затое акрабат бугай адмысловы. I гэта адзіная ўцеха. Абхоплівае доўгімі пальцамі трысцінкі і вандруе ў густых зарасніках, нібы той цыркач-хадулечнік. Зробіць пару нетаропкіх крокаў, пастаіць крыху, па баках агледзіцца, а потым далей шыбуе.
   Ва ўсіх птушак спевы як спевы, а вось уся буслава радня нешта незразумелае спявае: хто клёкае, хто крумкае, а бугаю бухаць ды раўці падабаецца. Так, так, менавіта бухаць – таму і мянушка такая прычапілася – бугай.
(414 слоў)

Паводле С. Зуёнка.