Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Таямніцы ляснога свету

   На палянцы, акружанай з усіх бакоў баравымі соснамі, стаяла леснічоўка. Гэта была хата-пяцісценка, пры хаце клуня, пасека, воддаль груша-дзічка, студня з цыбатым жураўлём. У студні вада, халодная нават у летнюю спёку.
   Калі ляснік стаў дзедам, то меў звычку пасядзець пад той грушай, забаўляючы ўнукаў леснікоўскімі прыгодамі. З асалодаю стары слухаў шум лесу.
   – I я буду, як вырасту, лесніком, – лашчыўся да дзеда меншы, Міколка.
   – Во малайчына! – хваліў дзед унучка.
   Міколка рос на ўлонні прыроды, у суседстве з вячыстым борам, любіў сваю леснічоўку. Каб не вайна, то, можа, і цяпер стаяла б тая іх пяцісценка. Сёння не журылася б адна ў асенняй смузе любімая груша-дзічка, што засталася ўдавець на палянцы...
   Пасля выгнання з роднай зямлі акупантаў бацька Міколкі Станіслаў Сцяпанавіч вярнуўся на ранейшую пасаду. Вайна многіх пакінула без даху над галавой: хто жыў у суседзяў, хто ў халодных зямлянках, а хто і проста ў добрых людзей. Усім патрэбна было жыллё, і кожны стараўся як мага хутчэй адбудавацца. Усе, здалёк і зблізку, рынуліся ў лес. З пілою і сякерай чалавек пагражаў лясным дзялянкам, і лесніку нялёгка было справіцца з парубшчыкамі. Станіслаў Сцяпанавіч цвёрда стаяў на варце народнага багацця, не даючы бяздумна пілаваць дрэвы.
   Ішлі ў клопатах дні. Канчалася лета, надыходзіла дажджлівая восень, і непрыкметна гаспадыняй на баравых абшарах станавілася зіма. А тады на крылах цёплых вятроў прылятала з-за мора зялёная вясна-чараўніца, і лясы першыя дружна адгукаліся на яе малады покліч. На вачах прачынаўся, маладзеў стары бор.
   Звычайна на досвітку, калі яшчэ няма сонца, у гушчары гарэзнічае рознае птаства. Яшчэ хвіліна – і наваколле поўніцца рознагалосым птушыным спевам. А як праз верхавіны соснаў працэдзяцца промні-ніткі і на ігліцы заварушацца рыжыя сонечныя плямы, на прыгрэве між старога, пажоўклага лісця можна ўбачыць, як выскоквае з зямлі сон-трава.
   Станіслаў Сцяпанавіч мог гадзінамі стаяць і, нібы зачараваны, слухаць шолахі лесу, бо чуў у іх лясныя радасці і трывогі. I сына свайго Міколу часта браў з сабою і спыняў яго ў самых нечаканых месцах, раскрываючы перад ім таямніцы ляснога свету.
   – Глядзі, вунь тая небарака, пэўна, хворая, – бацька паказваў на высокую сасну. – Бачыш, у яе рэдкаватая ігліца на вяршыні. А ўсё ад таго, што побач вось тая вілаватая бярозка, яна адбірае ў яе сокі. А на той, глядзі, кара зашурпацілася. Каб хаця караед не ўбіўся...
   На даўніх палянах яшчэ перад той вайною ляснік сваімі рукамі пасадзіў сасонкі. Яны добра прыжыліся і разрасліся, узняўшыся пышнымі кронамі ў самае неба. Наведваючыся ў гэты барок, Станіслаў як бы між іншым гаварыў свайму сыну:
   – Во як станеш на ногі, можа, заменіш мяне. То беражы сасонкі гэтыя. Дзедава памяць!
   Мікола моўчкі ківаў галавою. I неяк нечакана, магчыма, першы раз так пільна паглядзеў на бацьку і заўважыў, што ў яго інеем прыхапіла скроні і вакол вачэй столькі маршчынак. Відаць, старэе бацька, але той ішоў лёгка, спорнымі крокамі, і сын супакоіўся.
(456 слоў)

Паводле С. Кухарава.

Похожие статьи:

ПераказыЛіпеньскія лісічкі