Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Таполя

   Серабрыстую таполю абрэзалі гэтым летам. Яна доўга, цэлыя два стагоддзі, стаяла ўбраная, як нявеста, з вершаліны да самага нізу ў бела-зялёную лістоту. Тоўстае яе вецце звісала над вуліцай і маім садам. Я любаваўся кожным ранкам, стоячы на ганку, бухматай таполевай паставай, камлём у чатыры абхваты. І вось таполі абрэзалі галіны, нібыта рукі чалавеку.
   На камлі таполі прымацавалі таблічку: «Серабрыстая таполя. Равесніца выдатнага мастака дзевятнаццатага стагоддзя Валенція Ваньковіча».
   На другі дзень я выйшаў з хаты паглядзець на абрэзаную таполю. Выгляд яе нагадваў скалечанага чалавека. На месцы, дзе была зрэзана галіна, выступіла вадкасць, падобная да слёз. Кропелькі сачыліся са свежай раны, блішчэлі на сонцы.
   Я ўспомніў тэлеперадачу, дзе паказвалі, як у адной царкве заміраточыла ікона Боскай Маці. «Можа, і серабрыстая таполя гэтак жа заміраточыла, – падумаў я. – Магчыма, гэта плакаў сам мастак, у гонар якога было пасаджана незвычайнае дрэва».
(136 слоў)

Паводле Я. Хвалея.