Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Сёмае акно

   Напэўна, гэта дужа сумны занятак – прадаваць на пошце маркі? Як вы лічыце?
   Відаць, вы ніколі не задумваліся над такім пытаннем. I я таксама. А вось пасля ўчарашняга дня думка аб гэтым не выходзіць з маёй галавы. Колькі ўжо гадзін сяджу я ў сваім пакойчыку на трэцім паверсе і ўсё думаю, думаю, думаю... А божачкі, якая ж гэта сумная, мусіць, справа – прадаваць маркі! I як толькі я адважылася на такое!..
   Многа ўсялякіх парад давалі мне сяброўкі. Вера настойвала, каб я ішла сакратаркай у міністэрства сельскай гаспадаркі, дзе яна сама працавала ў нейкім аддзеле. Тоня ледзь не разраўлася, даводзячы, што мне абавязкова трэба стаць кінаартысткай: у мяне, маўляў, незвычайны талент, і будзе вялікі грэх, калі я загублю яго ў самым зародку. А Надзя безапеляцыйным тонам гаварыла, што я павінна вучыцца далей і толькі ў політэхнічным інстытуце, бо проста не маю права здраджваць сямейнай традыцыі.
   Не, я не паслухала іх. Я вырашыла, што сама выберу сабе занятак.
   I выбрала!..
   I вось я сяджу на ложку і думаю, думаю... Ужо раніца. Праз якую гадзіну трэба ісці на працу. На пошту. Прадаваць маркі.
   Зазваніў будзільнік. Гэта я ўчора звечара накруціла яго, каб не праспаць...
   На дварэ ідзе дождж. Фортка ў пакой адчынена, і я чую, як кроплі з шумам падаюць на лістоту клёна, што расце пад самым маім акном. Чамусьці ўяўляецца, быццам клён курчыцца, уздыхае і вось-вось пачне скардзіцца мне на панылы, надакучлівы дождж.
   Я бяру парасон і выходжу з дому. У наш завулак залятае гарэзлівы ветрык. Стары клён нездаволена калыша галлём, пакуль я не збочваю на вуліцу.
   Прыгадалася... Аднойчы, калі я была яшчэ зусім маленькая, бабуля-нябожчыца мне неяк сказала:
   – Ох, і язычок у цябе, Ганначка! I трашчыш, і трашчыш – ну чыста сарока. Тых, у каго язык доўгі, пасылаюць на пошту. Стаяць яны там, высунуўшы свае языкі, а людзі падыходзяць і мачаюць аб іх свае маркі.
   Мілая мая бабуля, каб жа гэта ты ведала, куды я зараз іду!.. Вялікі старадаўні гадзіннік, што стаяў на падлозе і ўзвышаўся ледзь не да сярэдзіны сцяны, прабіў дзевяць разоў.
   – Прабачце... – пачуўся разгублены голас. – Грошы ў старым касцюме засталіся... Ну, што ты скажаш – ні капейкі!
   У акно разгублена, то бялеючы, то чырванеючы, глядзеў малады чалавек, з выгляду студэнт. На ім быў новенькі каверкотавы касцюм з ледзь прыкметнай блакітнай палоскай і шэры капялюш. I яшчэ мне запомніўся яго ярка-чырвоны гальштук, завязаны на вялікі вузел.
   – Што ж цяпер?.. – збянтэжана прамовіў малады чалавек, круцячы ў руках канверт. – Прамок, разумееце, раніцой, забег пераапрануцца, і вось – на табе... Што ж рабіць? – Ён разгублена зірнуў на мяне.
   – А нічога! – сказала я. – Прынесяцё пры выпадку, другім разам.
   Малады чалавек неяк няўмела, адчуваючы няёмкасць, стаў дзякаваць, ён некалькі разоў паўтарыў, што вядома ж, абавязкова прынясе грошы, прынясе сёння ж. Я заўважыла, што калі ён выходзіў з залы, то павярнуўся і яшчэ раз паглядзеў на мяне...
   Перад самым заканчэннем майго першага працоўнага дня прыйшоў начальнік аддзела кадраў Гур’янчык.
   Гэты... студэнт не прыходзіў?
   – Не...
   – Чакайце, прыйдзе, а як жа! – У голасе Гур’янчыка гучала іронія. Ён патаптаўся крыху на месцы, адышоў, потым зноў падышоў да майго стала. – Вы вось што... Пакладзіце ў касу. – I, кінуўшы мне на стол дзве саракоўкі, Гур’янчык кароткімі сваімі крокамі выбег за дзверы. Не паспелі дзверы зачыніцца за ім, як я пачула ў акенцы знаёмы голас:
   – Ледзь не спазніўся! Вось... Дзякую вам...
   На мой стол побач з манетамі Гур’янчыка ляглі яшчэ дзве... Вось і скончыўся мой першы дзень. Заўтра я зноў буду прадаваць маркі. Каму ж прыйдзецца заўтра ўручаць іх?..
   Я ведаю, каму. Прыходзьце, маё акно – сёмае.
(570 слоў)

Паводле Я. Васілёнка.

Похожие статьи:

ПераказыЛюдская ўвага і ўдзячнасць