Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Сцяжынкі

   За сотню крокаў ад чыгуначнага палатна, уклініўшыся ў жытнюю паласу, стаяла пад новенькім дахам хаціна. Будыніна ўзвышалася на пакатым зялёным пагорку, ад парога яе бегла паўз самае жыта сцяжынка, і па ёй, яшчэ ледзь трымаючыся на ножках-таўкачыках, ішло малое дзіця – віхрасты белагаловы хлопчык. Садзілася сонца, і ад яго промняў усё было ружова-чырвоным: і гонтавы дах хаціны, і спелае жыта, і сцяжынка, і на ёй гэты адважны маленькі чалавек, які, напэўна, першы раз у жыцці пусціўся ў такое падарожжа. Ён тупаў басанож і то страшыўся, то заліваўся радасным смехам, гледзячы, нібы на дзіва, на калоссе, якое, як лес, высока вісла над яго галавой.
   А сцяжынка роўнай стужкай прабегла каля жыта, адарвалася ад яго і вільнула ў нізінку.
   За акном цягніка ўжо цесна тоўпіліся і адыходзілі назад шурпатыя камлістыя сосны. Паказаліся сярод іх першыя станцыйныя домікі, дашчаныя буданы, затым штабелі бярвення, скрынак, горы бязладна насыпаных дроў, а перад вачыма ўсё выразна стаяла паляна – гэты ўтульны палескі куточак у ружовай аздобе вячэрняга сонца. I тая сцяжынка ля жыта, па якой патупала да сваёй маці малое.
   Цяпер яно сядзела, напэўна, на дужых і ласкавых руках. Са шчырым цяплом, з нейкім прыемным хваляваннем думалася не пра адну гэтую сцяжынку, а пра ўсе сцяжынкі на зямлі, па якіх ходзяць людзі. I асабліва пра вясковыя. Бягуць яны за сяло, за ваколіцы, прамыя, як шнуры, і крывыя, вытаптаныя абутымі і босымі нагамі, бягуць па скібістай і пульхнай раллі, па аксамітнай руні, сярод шэпту спелага калосся, па белых разлівах грэчкі і блакітных азёрах ільноў. У зімовую замець іх тоўста пакрываюць сумёты, але сцяжынкі не губляюць свайго кірунку: чалавечая нага намацвае, вытоптвае ў кожнай з іх любы паварот, любы выгіб, і сцяжынка адноўлена, яна меціць свой след у белым прасторы палёў да вяртання сонца, да прыходу вясны. I колькі на іх галасоў, колькі яны ўсяго перачуюць! Гучнага і ціхага, шумнага і спакойна-разважлівага, бесклапотна-вясёлага і задуменна-журботнага. Яны рэдка бываюць пустымі. Па іх бягуць людзі па справах, паважна ідуць да суседзяў у госці. На іх знаёмяцца, праводзяць спатканні, на іх нараджаюцца песні дзяўчат. I тады, калі яны ідуць у вянках з першых, яшчэ кволых кветак вясны, і сярод лета, у жніво, калі ў гэтых вянках буйная раскоша ўсяго рознакаляровага. Звіняць на іх, на сцяжынках, галасы дзяцей: яшчэ цёмнымі зімовымі ранкамі купкамі і ланцужкамі бягуць яны ў школу, а ў абед, пасля ўрокаў, ужо ў звычайнай гамане і ў розных забавах вяртаюцца са школы дамоў.
   I доўга, не дзень і не два, будзе глядзець на поле праз акно яшчэ зусім малое дзіця. Будзе глядзець і напружваць свой розум: куды бяжыць гэтая сцяжынка, куды ідуць па ёй людзі? I прыйдзе такая хвіліна, што яно не вытрымае, не саўладае са сваёй дапытлівасцю, перабярэцца праз парог і пусціцца, патупае па сцяжынцы да гары ці пагорка, каб пабачыць, ці ёсць там далей зямля.
   Разбягаюцца, уюцца сцяжынкі вакол вёсак і сёл.
(464 словы)

Паводле М. Ракітнага.

Похожие статьи:

ПераказыКветкі памяці