Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Роздум

   Да адыходу цягніка застаецца больш за гадзіну. I я не спяшаюся. Павольна іду па вуліцы. Дыхаю свежым асеннім паветрам. Яно як сцюдзёная крынічная вада ў летні спякотны дзень. Ці гэта так здаецца пасля гарачыні заводскага цэха?
   Пад нагамі шамаціць пажоўклае лісце. Яго многа наштампавала восень, накідала на зямлю, развесіла на дрэвах, і яно вісіць, залатое, яснае, чыстае.
   Сёння мне асабліва падабаецца горад, нібы бачу яго ўпершыню. Хаця і добра ведаю, што не ўпершыню, бо сем гадоў працую тут і паспеў прывыкнуць, як да роднае хаты.
   Але сёння... Я раптам заўважаю, што дом насупраць нашага завода чыстага блакітнага колеру. На балконах падвешаны драўляныя скрынкі, у якіх красуюцца чырвоныя кветкі.
   I ўся вуліца, шырокая і прамая, як напятая струна, здаецца мне нейкай абноўленай і святочнай. А колькі колераў! Увесь горад сатканы з колераў, і ўсе яны, светлыя і чыстыя, нібы вымытыя вераснёўскімі росамі, лашчаць вока сваёй пяшчотай, радуюць сэрца.
   У скверы, праз дарожку, стаяць блакітныя доўгія лаўкі. На іх добра пасядзець спякотным днём пад густымі клёнамі. Ля ўвахода ў сквер цэлае лета прадавалі газіраваную ваду. Вада шумлівая, халодная, салодкая.
   А вось глядзяць на мяне і клічуць да сябе шырачэзныя, як неба, вокны ўнівермага.
   Усё так, як і раней, як і заўсёды. Але я толькі сёння думаю пра ўсё гэта. Думаю і сумую...
   У гастраноме я купляю пачастунак дачцэ. Хаця, калі я прыеду, яна будзе спаць. Я пакладу гасцінец пад падушку. А раніцай, калі мяне зноў не будзе дома, яна знойдзе пачастунак. Маці ёй скажа, што яго прывёз я, але яна не паверыць і будзе думаць, што прысніла яго ноччу. Я ўяўляю яе радасць, яе звонкі смех.
   Ля вакзала мяне сустракаюць аднавяскоўцы – Васька Таран і Пятро Абуховіч.
   Васіль працуе ліцейшчыкам. Ён ходзіць у кірзавых ботах, ссохлых, заношаных да бляску, і ў грубых штанах нейкага няпэўнага колеру. Яго пінжачок пакамечаны, палінялы, аж белы на плячах, са скручанымі ў трубку лацканамі. Сарочка ў Васіля стракатая, у чырвоную і жоўтую клетку. Васілёў твар, поўны і круглы, як футбольны мяч, чырвоны. На ім заўсёды гуллівая, нейкая бесклапотная ўсмешка. Але сам Васіль, я ведаю, сур’ёзны і разважлівы чалавек.
   Пятро Абуховіч таксама нядрэнны хлопец. Толькі сквапны вельмі. Можа, гэта ад прафесіі: працуе ён у магазіне «Мяса – малако» прадаўцом. Ён тонкі, бледны. У Абуховіча толькі вочы прыгожыя – любая дзяўчына пазайздросціць. Вялікія, цёмныя, яны і робяць прывабным яго схуднелы твар.
   Каторы ўжо год запар мы ездзім у адным і тым жа вагоне – у трэцім. I не таму, што гэты вагон нейкі асаблівы. Ён бывае ўсялякі, які прычэпяць. Для нас – абы трэці. Гэта адрас кожнага з нас у дарозе. А адрас у чалавека павінен быць пастаянны.
   Цягнік крануўся. Колы ўсё часцей і часцей пагрукваюць на стыках, за акном калышуцца тэлеграфныя слупы, плывуць правады. Галасоў пасажыраў не чуваць. Стаіць аднастайны гул. За акном плывуць зыркія агні, іх усё менш і менш, і хутка цягнік знікае ў цемры ночы.
   На наступным прыпынку нам выходзіць, а потым яшчэ кіламетры тры ісці праз поле да вёскі.
   Я гляджу ў акно і думаю пра жонку і дачку. У акне – чарната ночы. На небе, калі прыгледзецца, міргаюць зоркі. I мне нясцерпна хочацца, каб хутчэй ішоў наш цягнік.
(510 слоў)

Паводле Л. Гаўрылкіна.

Похожие статьи:

ПераказыЧалавек і прырода

ПераказыУспаміны