Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Родная зямля

   Можна было думаць, што гэта ўжо зрабілася яго прывычкай. Ён прыходзіў на той узгорак ранняй вясной, калі толькі-толькі на ўгрэвах знікаў снег і пад сонцам ціхай парай курылася зямля, і летам, калі жытні колас ужо ўбіраўся ў сілу і збажына, здавалася, адчувала, што вось-вось яна пачне налівацца.
   Карней Пятровіч садзіўся на нагрэты сонцам за дзень камень, упіраўся рукамі ў кіёк і задуменна паглядаў перад сабой.
   Адсюль, з пагорка, перад чалавекам раскрываецца ўвесь абсяг. Там, ля ўзлеску, віднеюцца дамы Вішнякоў. Прыгожа цвітуць вішні. I правільна назвалі вёску Вішнякамі: не бывае той вясны, каб не хаваліся дамы ў белай квецені. I здаецца тады, што абсыпаны агароды чыстым-чыстым снегам.
   Усюды, як кінуць вокам, стаіць роўнай сцяной высозная збажына. Часам, калі павее ветрык, праплывуць адна за другой шызаватыя хвалі. I пахне зямля такім да болю знаёмым, хвалюючым пахам, якім можа пахнуць толькі родная зямля.
   Чалавек падымаецца з каменя і, абапіраючыся на кіёк, крочыць у напрамку Вішнякоў. Яго шэрыя вочы спакойна аглядаюць наваколле. Гэта вочы гаспадара і гэта крок гаспадара – спакойны і размерны.
(170 слоў)

Паводле М. Даніленкі.