Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Піліпаў сад

   Немцы ўехалі ў вёску нечакана. З-за павароткі толькі мільганулі матацыклы – і салдаты ўжо на вуліцы, ходзяць па двары, нешта гавораць. Піліп з акна хаты заўважыў аднаго ганарыстага вайскоўца ў форме лейтэнанта і, вылучыўшы сярод астатніх, адразу ўзненавідзеў. А калі ўбачыў, што той накіроўваецца да іх хаты, раптам адчуў, як упала сэрца.
   Немец зайшоў у хату, нагой піхнуўшы дзверы. Піліп убачыў збялелы твар жонкі, да болю сціснутыя вусны. Лейтэнант спыніўся перад іконамі, уважліва агледзеў, пасля рэзка павярнуўся і закамандаваў, паказваючы праз акно на зялёныя купы дрэў:
   – У нашай кухні няма дроў. Вы будзеце сячы дрэвы!
   Раптам Піліп адчуў, як нешта цвёрдае ўперлася ў спіну. Ён азірнуўся і ўбачыў здаравеннага немца з аўтаматам у валасатых руках. Немец яшчэ раз піхнуў Піліпа дулам вінтоўкі ў спіну.
   Яны выйшлі з хаты. Уперадзе ішла Паўліна, якую пад аўтаматам вёў рыжы худы немец. За імі – Піліп са сваім канваірам. Ззаду – афіцэр, што раз-пораз пакрыкваў, каб ішлі хутчэй. У Піліпа калацілася сэрца, білася ў грудзях, грукала кроў у скронях.
   Спыніліся нечакана. Піліп падняў галаву: перад ім зелянеў, свяціўся на сонцы яго малады сад. Гэтыя яблыні ён прывозіў з блізкіх і далёкіх вёсак. Кожная яблыня – адметны гатунак, свая гісторыя. Маладыя дрэўцы ў сухую вясну сам паліваў, цягаючы ў такую далеч штодзень ваду вёдрамі. Ратаваў ад маразоў, абразаў сухастой, падпіраў кожную галінку, каб не зламалася пад цяжарам наліўных, сакавітых яблыкаў увосень.
   А немцы ўжо неслі сякеры, пілу. Паклалі перад Піліпам і Паўлінай, самі адышлі, селі на ўзмежку, але погляду не зводзяць, чакаюць. Піліп раззлаваўся: хіба ён будзе сам свой сад секчы? Няхай забіваюць, а сад не будзе нішчыць!
   Раз’юшаны іх марудлівасцю, падляцеў афіцэр, закрычаў нешта па-свойму, тыкаючы ботам у сякеры. I нечакана Піліп рушыў прама на крыкуна. Сам не ведаў, адкуль смеласць узялася. Страшны, відаць, быў Піліпаў твар, нянавісцю гарэлі вочы. Немец нечакана змоўк, застыў з перакошанымі ад страху вуснамі. I ўсе знямелі, стала ціха-ціха. А Піліп схапіў сякеру, шырока размахнуўся і зашпурнуў аж за плот. Гулка, як пасля выбуху, пракацілася рэха, і тады падхапіліся немцы, пабеглі да Піліпа. А ён упарта глядзеў кудысьці за лес, і толькі тоненькі струменьчык поту збягаў з ілба.
   У тую хвіліну рэзка засакатаў аўтамат рыжага немца, і на галаву пасыпалася збітае лісце. Раззлаваны афіцэр, павярнуўшыся да салдат, нешта скамандаваў, і Піліпаў канваір схапіў аўтамат.
   Раптам з боку вёскі тры разы прасігналіла машына. Лейтэнант занепакоіўся, махнуў рукой і, забыўшыся пра Піліпа, хутка пабег па вуліцы, а салдаты за ім. Праз хвіліну іх ужо не было відаць за хатамі і зелянінай дрэў.
   Піліп апусціўся на зямлю, выціраючы халоднай рукой пот з ілба. Калі з боку вёскі пачуўся гул матораў, Піліп з жонкай, нібы падхопленыя нейкай невядомай сілай, пабеглі да дрэў, у свой сад. Аксамітна-зялёны, у залатым струмені вечаровага святла, ён калыхаўся пад ветрам, як вялікая рака. I радасна стала на сэрцы, змучаным турботамі гэтага дня.
(462 словы)

Паводле М. Прохар.

Похожие статьи:

ПераказыЗнаходка

ПераказыШумяць каштаны