Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Пра возера Нарач

   Некалі не было на зямлі Нарачы. Не было беластволых прыбярэжных бяроз, надрыўнага крыку чаек і выбеленых стагоддзямі аблачын. Была толькі гіблая зямля, цёмная, як і яе абрабаваная доля. I жыла на гэтай зямлі непрыгожая, рабая дзяўчына Алёнка. Але душой была дзяўчына святлейшая за самы белы дзень: столькі душэўнага хараства таілася ў ёй. Радаваліся дзявочай дабраце простыя людзі, не раз сушыла я на слёзы іх горкай нядолі.
   Здарылася так, што пакахаў непрыгожую Алёнку ўсім сэрцам хлопец-прыгажун. Толькі сярод людзей былі і нядобрыя, злыя людзі. Яны балюча дакаралі хлопца, смяяліся і павучалі яго. «Хіба вачэй не маеш? Хіба не бачыш, якая чорная і брыдкая твая абранніца?» – гаварылі яму яны.
   Захлынулася пакутнай журбою раненае сэрца хлопца. Да світальных зор насіў ён па чорнай зямлі горкі боль, і ён ліўся з сэрца самотнай, тужлівай песняй. I столькі шчырага пачуцця было ў простых словах гэтай песні, столькі жадання надзяліць прыгажосцю цэлы свет.
   Не магла песня не крануць сэрца добрага чараўніка. Расчулены ёю да слёз, вырашыў ён дапамагчы хлапечай бядзе: падарыў яму чароўнае люстэрка. Паглядзелася ў люстэрка Алёнка – прыгажуняй незвычайнаю стала. Пасвятлела на чорнай зямлі ад яе дзівоснай красы. У сведкі да іх шчасця паклікаў хлопец усіх добрых людзей.
   Аднак нядоўгім было тое шчасце. Дачуўся пра гэты цуд магнат з палаца. Зайздрасцю засвяціліся яго хцівыя вочы. Вырашыў стары князь паланіць прыгажуню і прымусіць стаць яго жонкай. Прыслужнікі пана забілі хлопца, а Алёнку прывезлі ў палац і загадалі рыхтавацца да вяселля.
   Горка праклінала Алёнка чароўнае люстэрка і сваю прыгажосць. У гулкім вясельным гомане пырснула яно, разбітае, дробнымі асколкамі-промнямі. I там, дзе ўпалі асколкі, імгненна з’явілася крыніца, забілася бурна, як дзявочая нянавісць. Хвалямі, празрыстымі і светлымі, як само каханне, накрывала крыніца княжы палац. А калі пенныя хвалі ўлагодзіліся, вачам людзей адкрыўся дзівосны цуд: ляжала перад імі вялізнае возера з блакіту і зор. I той, хто глядзеўся ў яго, прыгажэў душою і сэрцам...
   А возера тое назвалі людзі Нараччу, таму што пахавала яно нарачоную хлопца.
(319 слоў)

Паводле А. Гурскага.

Похожие статьи:

ПераказыНа беразе Нарачы

ПераказыСвітанне на Нарачы

ПераказыНарачанская легенда

ПераказыСарока-нянька

ПераказыНоччу на Нарачы