Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Прадслава

   Бацька не прыехаў яшчэ з палявання, і Прадслава адзінока сядзела ў сваёй прасторнай, па-візантыйску абстаўленай святліцы. Яна сама абставіла яе так.
   Бацька ні ў чым ёй не пярэчыў – яму падабалася гэтая раскоша, тонкі густ дачкі, якую ён паважаў, як раўню. Нездарма ідзе па Полацку слава пра яе. Вялікім розумам і прыгажосцю надзяліў яе Бог. Не было ў Георгія і няма цяпер нікога больш блізкага за Прадславу.
   Старэйшая дачка ведала гэта, але не карысталася сваёй уладай у доме. Наадварот, усяляк выказвала сваю пакору бацьку. Вось і ўчора, калі папрасілі яе ў вялікую залу, дзе чакалі сваты, яна перш-наперш падышла да яго, нізка схілілася ў паклоне. Потым падышла да сватоў, што прыехалі ад тураўскага князя Рагвалода. Двое – князі. Астатнія ж, відаць, баяры. Гаварылі з пыхаю, але ёй чамусьці не хацелася слухаць – як жа, прыехалі купцы! А яна – тавар. Добра хоць, што бацька дае ёй поўную свабоду. Таму, па звычаі абнёсшы гасцей чарамі з віном, яна, хаваючы ўсмешку, паставіла сваю чару, нават не паднёсшы яе да вуснаў, і з цікаўнасцю глянула на гасцей. Яны пакрыўджана заміргалі, але сцярпелі адмову і пакланіліся на развітанне спакойна і ветліва.
   Князь Георгій нічога не сказаў ёй. Думаў, напэўна, што для яе і лепшыя жаніхі знойдуцца.
   Яна заўсёды была раўнадушная да лісліва-бойкіх гаворак сватоў, да тых, хто хацеў з ёй звязаць сваё жыццё. Не ў сямейным шчасці ўяўляўся лёс. Яе павінна было чакаць наперадзе нешта асаблівае, вялікае. I таму хітрыкі сватоў здаваліся пасткай, у якую хочуць яе завабіць. Яна адчула, што не можа жыць так, як ёй хочацца.
   «Мне хацелася калісьці стаць бессмяротнай. Хацелася вялікіх спраў, подзвігаў, – думала яна, стоячы на каленях. – Я рыхтавала сябе з маладых гадоў да служэння вышэйшаму, што ёсць на зямлі, – Богу. Гэта тое, дзеля чаго я жыву. I калі мне цяпер цяжка – значыць, сапраўды нялёгка развітвацца са спакусамі жыцця. Але інакш я ніколі не змагу ўзнесціся духам над шэрай будзённасцю зямных спраў. Тым вышэй будзе маё адрачэнне ад зямнога. Так, толькі адрачэнне...»
   А інакш нельга ў гэтым злым, несправядлівым свеце. Вось бацька – як яму хочацца пры яе дапамозе дабіцца нечага свайго! Збавіць яе ў больш-менш прыстойныя рукі. А не захоча сама – прымусяць. Гордая Рагнеда не захацела аднойчы разуць свайго нарачонага – прымусілі. I яе змогуць.
   Прадслава ўстала, доўгім позіркам абвяла ваколіцу. Злева пачыналіся крывыя полацкія вуліцы. Справа, ля самага берага, вілася вузкая сцяжынка. Калі ісці па ёй гадзіны са дзве – можна было як найкарацей прыйсці да Праабражэнскага манастыра. Прадслава часта хадзіла туды і любіла прапахлыя ладанам келлі , строгую ўдумлівую цішыню і нейкую асаблівую мудрасць гэтага манастыра. Вось там яна можа знайсці спакой, павучыцца цішыні і развазе. Там яна зможа стаць незалежнай, і ніякія зямныя турботы не змогуць крануць яе душу.
   Яна рашуча пачала спускацца з высокага абрыву...
   ...Халоднае вострае лязо каля шыі. Нізка, ля самых каленяў ігуменні – схіленая галава. А зверху голас – затоена-радасны:
   – Пастрыгаем цябе, сястра, пад іменем Ефрасіння...
(467 слоў)

Паводле В. Іпатавай.

Похожие статьи:

ПераказыЖыццё Ефрасінні Полацкай

ПераказыЕфрасіння Полацкая

ПераказыАпякунка Беларусі

ІншаеСяргей Тарасаў - Фрэскі

ІншаеСяргей Тарасаў - Фрэскі - ГДЗ