Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Подзвіг

   Узняўся вецер. То ён біў у твар, то ў спіну, а то налятаў аднекуль збоку і кідаўся калючым халодным снегам.
   Ціхан азірнуўся. Вёска была ахутана чорным густым дымам.
   «Дык вось чаму мяне адразу ўчора адпусцілі, калі я сказаў, што іду ў Байкі. Тыя немцы ўжо ведалі, што раніцай Байкоў не будзе», – думаў Ціхан.
   Увайшлі ў лес. Сосны, сосны, злева, справа, высокія і стройныя. А побач – зусім маладыя дрэўцы, укрытыя снегам. Дзе-нідзе пад снегам тырчалі толькі тоненькія бледна-зялёныя верхавінкі.
   Яшчэ ўчора Ціхан быў у атрадзе. З дзядзькам Іванам, з Колем, з Паўлам. Заўтра ён збіраўся ісці з Паўлам у штаб, да бацькі. Бацька даглядае коней і таксама, як і маладыя партызаны, ходзіць на баявыя аперацыі.
   Выла мяцеліца, круціла завіруха. Снег ляцеў адусюль – і зверху, і знізу, быццам сабралі яго з усяго неба, з усяго свету, сабралі і ссыпаюць тут. Шэрае неба павісла над самай галавой. У ім хаваліся верхавіны дрэў. Усё навокал стала шэрым.
   – Ты куды нас вядзеш? – спытаў у Ціхана афіцэр, увесь абсыпаны снегам.
   – Куды загадалі. Да партызан, – адказаў Ціхан.
   Пацямнелі дрэвы. Пацямнеў снег пад дрэвамі. I здавалася, што гэта з дрэў спаўзае ноч, што там, недзе ўверсе, яна хаваецца ўдзень. А прыйдзе час – спусціцца ўніз і гуляе па лесе.
   Вось і сасна. Яна стаіць асобна. Павярнуць каля яе налева – прыйдзеш у атрад. А прама – сцежка прывядзе ў такое балота, у такую дрыгву, якая ў самыя лютыя маразы не замярзае. Летам каровы танулі там.
   Ціхан пайшоў па сцежцы прама, прыслухоўваючыся, ці ідуць за ім гітлераўцы. На нейкую хвіліну яму стала страшна: а раптам яны здагадаюцца? Раптам спыняцца, не пойдуць? I тады... Не, Ціхан не думаў аб тым, што яго заб’юць. Яго ўсё роўна заб’юць. Але пачнецца блакада. Адразу ж. Вунь колькі фашыстаў толькі тут! Сотня, не менш. А як узброены! I кулямёты з сабою цягнуць. Але не, не здагадаліся, пайшлі. Дзе ім здагадацца, немцам. Яны ж дарогі не ведаюць.
   Лес скончыўся. Наперадзе быў невысокі хмызняк, а далей пачыналася нібы поле. Ціхан ведае, што гэта не поле. Гэта балота, засыпанае снегам. Яшчэ трошкі прайсці, яшчэ. Далей, у балота. Ён не адчувае ўжо стомы. Хай хутчэй цямнее. Хай круціць завіруха.
   Ужо адзін немец праваліўся ў балота. Другі пачаў яго выцягваць і сам праваліўся па пояс.
   – Хлопчык, куды ты нас прывёў? – спытаў афіцэр, яшчэ на нешта спадзеючыся.
   Ціхан спыніўся. Усё. Яны прыйшлі. Ён павярнуўся, паглядзеў у твар немцам. Першы раз глядзеў не апускаючы вачэй.
   – Туды, адкуль вы ніколі не вернецеся.
   Афіцэр павольна пачаў вымаць з кабуры пісталет.
   ...Выстрал быў сухі і кароткі. Быццам трэснула галінка дрэва, на якую наступілі нагой.
   Ціхан яго не пачуў...
   Кажуць, што толькі аднаму немцу з таго атрада карнікаў, які знішчыў людзей і вёску, удалося выратавацца. Ён доўга блукаў па лесе. Яго злавілі партызаны. У дзённіку нямецкага салдата яны прачыталі такія словы: «Мы ніколі не пераможам рускіх, таму што нават дзеці ў іх змагаюцца і гінуць як героі».
   Той немец і расказаў партызанам пра хлопчыка з вёскі Байкі, маленькага партызанскага разведчыка Ціхана Барана, які ніколі не чуў пра Івана Сусаніна. Не чуў... А подзвіг яго паўтарыў.
(479 слоў)

Паводле Г. Васілеўскай.

Похожие статьи:

ПераказыКарэнне