Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Першыя ўрокі

   У Пуцілкавічах забавак для дзяцей было шмат. На Ушачцы, дзе плаціна ўтварала азярцо, стаяла прысадзістая будыніна. У ёй нешта сярдзіта раўло, а пры сцяне вада круціла вялікае кола, аж дрыжалі сцены.
   Тут жа каля панскага млына і на блізкіх азёрах жыравала рознае птаства, вяліся бабры і выдры. Кругом на лузе ўсё квітнела, спелі парэчкі, весела зумкалі пчолы і чмялі.
   Зімою было горш. Вялікія снягі і лютыя маразы трымалі Пецю ў хаце. На дварэ холадна, а кажух апрануў старэйшы брат Андрэй, які паехаў з бацькам у лес. Прыходзіцца сядзець з меншымі братамі і сёстрамі на палацях. А так хочацца хлопчыку збегаць у садок, паглядзець, дзе ноччу тупалі зайцы і ці падкрадаўся да хлевушка воўк. Няхай толькі маці адхіліцца куды з хаты, Пеця – скок з печы, босы выбежыць на двор, каўзанецца пару разоў па лёдзе і ходу на печ.
   Маленькая старая хатка неяк адразу ажывала, калі паказвалася на парозе бабка Тэкля. Яна прыходзіла памагаць сваёй дачцэ Алене ўходжвацца з гаспадаркай і дзецьмі: сямейка, дзякаваць Богу, расла і расла.
   Бабка прыносіла гасцінцы ўнукам: то арэхі, то гарбузікі, то некалькі макавак. Яшчэ больш, чым гасцінцы, любілі ўнукі слухаць бабуліны казкі. Сядзе яна, бывала, з кудзеляю, прыжмурыць левае вока, схіліць галаву набок і пачне... Апавядае казку бабка не спяшаючыся, мяняе голас, а нітка прадзецца і прадзецца.
   Іншы раз прыходзіў дзед Мікіпар Сыс. У святочныя дні ён апранаў салдацкую шапку, на гімнасцёрцы ў яго зіхацеў медаль, атрыманы ад самога генерала Скобелева. Стары ваяка ўдзельнічаў у турэцкай вайне, штурмаваў Плеўну, прайшоў пехатою ўсю Балгарыю і Расію, пабачыў белы свет і меў што расказаць.
   У хаце Юстына Броўкі, калі заходзіў дзед Мікіпар, збіраліся аднавяскоўцы і пачыналася бясконцая гаворка пра тое, як жывуць людзі на свеце.
   Дзедавы гутаркі былі першымі ўрокамі геаграфіі, яны ўводзілі ў незнаёмы свет, пашыралі далягляды, прывівалі любоў да роднага краю. Пра што ні расказваў бы Мікіпар, ён заўсёды сцвярджаў:
   – Дзе я толькі не быў, якія мясціны не прайшоў! Землі там тлустыя, як масла. Не раўня нашаму жоўценькаму пясочку. На тых землях растуць вінаграднікі і райскія сады, як у тым Святым пісанні. Цяпло. Лічы, зімы і не бывае. Горы такія велічныя, рэкі сцюдзёныя. А ўспомню свае Пуцілкавічы, і сэрца рвецца дахаты, што расказаць цяжка. Ноччу маці сніцца, на начлег нібыта з хлопцамі еду... Як ні кажы – у гасцях добра, а дома лепш. Тут усё сваё, такое блізкае і дарагое...
(384 словы)

Паводле А. Александровіч.

Похожие статьи:

ПераказыПуцявіны песняра

ПераказыЦана дажджавой кроплі

ПераказыШчыры патрыёт роднай зямлі

ПераказыДзядзькава казка

Пераказы«Яшчэ адзін Міцкевіч...»