Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Падарунак

   Самае цяжкае – выбраць і купіць падарунак, калі ідзеш да каго-небудзь на дзень нараджэння. Іншы раз падабаецца падарунак, ды не дазваляюць грошы. Калі ж грошы дазваляюць, дык падарунак, як кажуць, ні сабе ні людзям. Вось і збіваеш апошнія падэшвы, ходзячы па магазінах.
   Часам уручыш імянінніку тое, што купіў, а ў яго ад разгубленасці сківіца адвісла, вусны дрыжаць ад крыўды. Так можна і свята сапсаваць, і з гаспадаром пасварыцца.
   Прыехала ў Карпілаўку да бацькоў на адпачынак маладая жанчына з мужам і сынам аж з далёкай Керчы. У той Керчы ўся радасць – адно толькі мора, ды і гэта адзіная радасць для турыстаў. Мясцовым жыхарам не да мора.
   Трэба яшчэ дадаць, што ў той Керчы грыбамі і не пахне, а ў нас лясы гніюць ад іх. А дзе вы бачылі чалавека, які б не любіў збіраць грыбы, асабліва баравічкі? Вось і гэтыя керчанцы штораніцы бягуць, спатыкаючыся, у лес.
   Але грыбы не мох, не растуць па ўсім лесе без разбору. Кожны грыб любіць свае мясціны. Летась баравікі раслі па барах, па белых імхах, сёлета – па бярэзніках ды пад дубамі, а ў наступным годзе могуць прытаіцца ў ельніках. Тут патрэбны асаблівы нюх. Можна цэлы дзень працягацца па лесе, а знайсці аднаго казляка, ды і за таго чэрві б’юцца. А можна за гадзіну нарэзаць вялізны кош баравікоў.
   Пабягуць зранку керчанцы ў лес, ногі адаб’юць, а нясуць дамоў нейкія сыраежкі, паедзеныя смаўжамі, ды некалькі лісічак.
   Я звычайна ў лес не спяшаюся. У мяне ёсць свае запаветныя куткі. Ды і па лесе я іду паціху, туды-сюды крутнуся, прыпынюся, азірнуся. Грыбы гэта любяць і не хаваюцца. Некаторы грыбнік імчыць па лесе, як лось, задраўшы галаву і збіваючы нагамі тое, што шукае, быццам грыбы растуць не пад нагамі, а на елках.
   Іду я з лесу дамоў, кошык паўнюткі адных баравікоў, ажно вывальваюцца. Параўняўся з хатай, у якой гасцююць керчанцы, і быў вымушаны прыпыніцца, бо яны ўбачылі мяне праз вокны і выскачылі на двор, ледзь дзверы не знеслі.
   – Ай! Ой! Які цуд! Дзе быў?
   А потым маладая жанчына слёзна папрасіла:
   – Калі не хочаш, каб у мяне разарвалася сэрца, не хадзі больш пад нашымі вокнамі з такой прыгажосцю! Пашкадуй мяне!
   Я прыйшоў дахаты, напіўся вады, скінуў боты і сеў адпачыць на лаўку. Праз дарогу збіралі рамонкі дзве дзяўчынкі – Кацюша і Ірачка. Назбіралі вялізныя букеты і ідуць ля нашага плота, аб нечым шчабечуць. Пытаюся ў іх, навошта так многа рамонкаў. А яны адказваюць:
   – Сёння ж у цёткі Наташы дзень нараджэння!
   Я і рот раскрыў. Цётка Наташа – гэта ж керчанская жанчына, у якой ледзь сэрца не разарвалася ад маіх баравікоў. Я падскочыў з лаўкі, нібы сядзеў на вострым цвіку, схапіў кош з баравікамі і кінуўся да суседзяў. Заскокваю ў хату і стаўлю ля ног імянінніцы свой падарунак:
   – З днём нараджэння!
   Вусны жанчыны заквітнелі радаснай усмешкай, а ў вачах успыхнуў шчаслівы агеньчык.
(457 слоў)

Паводле С. Давідовіча.

Похожие статьи:

ПераказыНа мядзведзя!

ПераказыГрупавы заплыў

ПераказыНебяспечная дрыгва

ПераказыМядовае знаёмства

ПераказыПажачкі