Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ніякага розуму

   На дварэ стаяў моцны мароз. Ад яго хутка пашарэлі шыбы і пачалі абрастаць белай намараззю. Звечара ўжо ляскала ў вуглах ды ў плоце, як нехта ўсё роўна біў там пранікам.
   Чуў гэта Казік, бо кепска ўночы спаў, часта прахопліваўся і енчыў ад болю: яшчэ ўчора нарабіў сабе бяды. Калі пад вечар маці выйшла на двор і вярнулася ў хату з поўным вядром чыстай-чыстай вады, што, здаецца, пахла холадам, марозам, зімою, дык Казік адразу саскочыў з печы, падбег да вядра і чамусьці не рукамі, а губамі захацеў злавіць драбок празрыстага лёду, што плаваў па вадзе. Лавіў яго і не заўважыў, як даткнуўся языком да вочапкі. Язык прыліп да халоднага жалеза, як прыліпае цукерка да сукна. Казік пачуў бяду, адскочыўся і зайшоўся ад болю: здаецца, па языку працягнулі гарачаю лыжкаю.
   Маці, калі ўбачыла гэта, і смяялася, і папікала, што лез да вядра. Глядзела на абадраны, з крывёю язык і бедавала, што ён, гэты язык, не дасць цяпер ні халоднага чаго з’есці, ні гарачага чаю папіць.
(163 слова)

Паводле Г. Далідовіча.