Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Лісцвяная мяцеліца

   Пажаўцела зялёнае мора ў ваколіцах Ліпска. Золкія, з лёгкімі замаразкамі ночы прыспешылі развітанне дрэў са сваім летнім уборам. За які тыдзень трапяткія кроны асін зрабіліся ружавата-чырвонымі. Неяк адразу пацяжэлі ад церпкага крывянога соку гронкі каліны. У самым гушчары, у засені старой калматай елкі, адчула халодны подых восені і ціхая сям’я берасклету. Яго лісце зрабілася васкова-празрыстым, і толькі рэдкія пацеркі ягад здзіўлена пазіралі на свет са сваёй мяккай аранжавай аправы чорнымі бліскучымі вочкамі.
   Калі налятаў на лес злы вецер, усё тут танула ў шаргатлівай лісцвяной мяцеліцы. Яна бушавала дзень і ноч. I як толькі раніцою ўзнялося над небасхілам сонца, ужо зусім інакш выглядаў лес. Тое, што ў яснае лета пазвоньвала зялёнымі званочкамі на тонкіх галінках дрэў, разлеглася цяпер пульхным стракатым дываном па зямлі. Толькі адны асілкі-дубы яшчэ горда ўзнімалі на сваіх гранітных ствалах непакорныя бронзавыя шаты. У іх цёмнай глыбіні ад ранку да вечара сварыліся заўсёды неспакойныя сойкі. I часам, нібы для таго, каб паслухаць гэту неўгамонную балбатню, садзіліся на самую вяршыню лясныя пляткаркі-сарокі.
(169 слоў)

Паводле М. Паслядовіча.