Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Качкі

   Рэдкая для майго настрою і самаадчування раніца. Спусціўся ўніз, да рэчкі. Над ракою, на каменным парапеце, сядзелі чатыры качкі. Сядзелі і грэліся на раннім сонейку.
   Паўз іх, хто трушком, хто подбежкам, сюды-туды снавалі аматары ранішняй зарадкі.
   А мае качкі сядзелі. I здавалася, ніхто і нішто іх не зрушыць з месца. Сапраўды, абраны імі закутак быў утульны і прыдатны, каб добра ўгрэцца і набрацца сілы на ўвесь доўгі летні дзень. Праўда, летам яны жыруюць не ў горадзе, не ў гэтай каламуці, а шукаюць, дзе яшчэ пазаставаліся балоты, прырэчныя зараснікі, каб там, далей ад старонняга вока, зладзіць гняздоўе і на змену сабе вывесці патомства. Вяртаюцца да людзей з падрослымі дзецьмі, вучачы іх, як жыць і карміцца сярод нас. Рэдка вы заўважыце іх гэтаю парой, увесну, тым болей улетку, тут, на нашай Свіслачы.
   Таму гэтак і быў я здзіўлены, убачыўшы іх, чатырох, ранічкай на прырэчным парапеце. Грэліся яны, як і мы, гараджане, цешачыся асалодай ранішняга цяпла, але ні адна з іх так і не адважылася даць нырца ў сваю родную стыхію.
   Назаўтра мае назіранні папоўніліся новымі, зусім нечаканымі. Сёння ранічкай раптам паявілася качка з дзесяццю маленькімі качаняткамі!
   Яна плыла, трымаючыся бліжэй да каменнага берага. Калі што трапляла ёй у дзюбу, адразу ж клікала чародку, што ланцужком плыла ўслед. Спажыва перападала, вядома, таму, хто паспяваў апынуцца бліжэй. Тады стройны жоўты шнурочак разбягаўся, і ўсе ўжо ўроскідку кружылі вакол мамы.
   Бедная мая мнагадзетніца! У нас, у людзей, ты была б маці-гераіня. Як ты ўправішся давесці іх да ладу?
   Бацькі малых, качары, амаль гэтак, як і ў нас, у людзей, не вельмі ўлягаюць у клопат па доглядзе сваіх нашчадкаў. Сёння я якраз упэўніўся, што тыя, якія ўчора ўсю раніцу сядзелі на парапеце і выграваліся на сонцы, – усе чацвёра, як адзін, не качкі, а качары.
   Яны і сёння сядзелі на тым жа аблюбаваным месцы, разамлелыя ад асалоды, быццам з учарашняй раніцы.
   Тут я якраз і ўбачыў тую галоўную адзнаку, што адрознівае качара ад качкі. У кожнага з іх на канцы крылаў на зыркім святле і асабліва ў вадзе раптам успыхваюць, пачынаюць іграць, пералівацца ў колерах сіне-блакітныя люстэрачкі ў белай акантоўцы такой прывабнай харашыні, што не адвесці вачэй, не перадаць словамі!
   Дык вось вы якія, мае харашуны – абібокі і гультаі. Адцураўшыся цэлых чарод сваіх дзяцей, нават не бачаць, як яны растуць і гадуюцца...
   Так рэзка памяняліся мае пачуцці – учарашнія, поўныя спагады і спачування, і сённяшнія, поўныя абурэння і гневу да мужчынскага птушынага роду.
   А качка-мнагадзетніца са сваёй сям’ёй плыла і мусіла шукаць хоць крыху якой спажывы. Трэба ж! Не падымешся, не ўзляціш з малымі, бездапаможнымі. З пер’я вылузвайся, а гадуй! I яна гадуе.
(444 словы)

Паводле В. Віткі.

Похожие статьи:

БиографииВасіль Вітка

Васіль ВіткаВасіль Вітка - Ружа і штык

Васіль ВіткаВасіль Вітка - Слова

Васіль ВіткаВасіль Вітка - Трывога ў Ельнічах

Васіль ВіткаВасіль Вітка - Генерал верабей