Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Зімою

   Ледзь прыкметна гусцее блакіт неба, і не так балюча слепіць вочы бялюткі снег. Але ён яшчэ не такі, як вечарам, калі схаваецца за небакраем напружана-чырвонае сонца і там, дзе яно зайшло, вісіць вузкая марозна-шэрая палоска, а над ёй – спачатку чырвань, а потым светлая празрыстасць, якая будзе доўга, нават пасля таго, як патухнуць вясковыя вокны і высвеціць тоўсты лупаты месяц.
   У лесе так жа ціха, як і ў полі, толькі зрэдку цінькне сініца і чуваць, як з галінак, па якіх скача неспакойная птушка, сыплецца лёгенькі снегавы пыл. Стромкія сосны нібы ўслухоўваюцца і ўглядаюцца ў высокае неба. Насцярожаныя нечаканаю ласкаю, баяцца падману. Падзьме вецер – заківаюць вершалінамі, зашумяць і будуць варушыць шырокімі плячыма, абтрасаць ліпкі цяжкі снег, пакуль не знясіляцца, не скорацца прыгнутыя снегам галіны. I будуць нявесела стаяць сосны, засмучаныя і ціхія. А ўжо потым, як прыгрэе сапраўднае веснавое сонца, саслізне па ігліцы снег. Нібы па ўсім лесе пойдуць затоеныя ўздыхі палёгкі.
(153 слова)

Паводле М. Стральцова.