Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Зязюльчыны слёзы

   Ніхто з нас не памятае тых старажытных часоў. А вось калісьці даўным-даўно ў нейкай старонцы, а можа гэта і ў нашай, жыў-быў бедны і праведны Максім. Меў ён хатку сякую-такую, але, праўду кажучы, вуглы яе падпіраць трэба было. Не было ў Максімкі ні каня, ні кароўкі. А вось на дзетак Бог не паскупіўся, відаць, моцна беднага любіў. Хоць нядаўна той Максім ажаніўся, а ўжо пяць дзетак яму Бог паслаў. Была яшчэ ў Максіма сястрычка багатая, але вельмі зайздросная і скупая. Усім на здзіўленне.
   Але жыццё – рэч неверагодная. Як павернецца, ніхто не ведае. Вось прыйшоў год неўраджаю. Прапалі хлябы на палях Максімкі, хоць і быў ён у працы старанны. Нават да зімы цяпер не дажыць.
   Настала зіма. Плача, енчыць галодная дзетвара, а ежы нават і лыжкі няма. Пайшоў Максімка да сястры з надзеяй, што яна забудзе сваю скупасць ліхую і для бедных галодных дзяцей крыху хлеба дасць. Прыйшоў, перад харомамі сястры стаў і просіць для дзяцей хлеба. Сястрыца ў акно зірнула і кажа: «Прапалі ад клёці ключы, нават сабе хлеба не дасталі. Шчасліва табе, Максімка, дамоў ідзі». I нават у пакоях агню не запаліла і брата не запрасіла.
   Максім перад харомамі сястрыцы стаяў і ад холаду, голаду ды крыўды вялікай памёр на тым самым месцы. Раніцай сястра ў акно глянула, а там брат нежывы ляжыць. Падбегла да яго, мёртвае цела калоціць і крычыць: «Прачніся, Максімка, прачніся, знайшліся ключы!» Але дарэмна несліся жахлівыя крыкі сястры. Уміг у зязюлю ператварылася скупая сястра, узмахнула адзін раз крыламі, другі і паляцела над гумнамі.
   З той пары яна лётае над птушынымі гняздзечкамі, сваіх не ўе і толькі сумна кукуе: ку-ку, ку-ку, ку-ку. А як прыслухацца да гэтага кукавання, то ў ім чутна: «Прачніся, Максімка, прачніся, Максімка, знайшліся ключы, знайшліся ключы!»
   Кукуе яна і слёзы лье, а дзе тыя слёзы на зямлю ўпадуць, там пышныя і прыгожыя кветкі цвітуць. Тыя кветкі зязюльчынымі слязьмі завуцца.
(309 слоў)

Паводле А. Гурскага.