Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Дунай

   Сабакі ў дзядзькі Антона былі надта сярдзітыя, затое разумныя. Яны пільна сцераглі двор. Самы вялікі з іх, якога звалі Дунай, мог пусціць незнаёмага чалавека ў хату, але не выпускаў да прыходу гаспадара.
   Мне вельмі падабаліся малыя шчаняты, і я выпрасіў аднаго сабе. Шчанюк быў чорны, а на жываце поўсць рыжая, нібы ён у камізэльцы. Я таксама назваў яго Дунаем.
   Пакуль я рабіў будку пад ганкам, Дунай спаў на анучы ў сенцах. Ён прывык да сваёй талеркі, з якой еў тое, што я мог ухапіць са стала.
   Дунай рос, не ведаючы ніякай прывязі. Мы з ім пасябравалі так, што ніколі не разлучаліся. У агарод, на рэчку, у сяло – усюды я браў шчанюка з сабою. Дунай заўсёды лашчыўся да мяне, ад радасці гатоў быў, здаецца, падскочыць і лізнуць мне твар. Шчырасць і ўдзячнасць да мяне ён умеў выказваць па-свойму: так і віляў кучаравым хвосцікам.
(143 словы)

Паводле І. Грамовіча.

Похожие статьи:

Іван ГрамовічІван Грамовіч - Крыніцы

Іван ГрамовічІван Грамовіч - Воблакі

Іван ГрамовічІван Грамовіч - Кавалачак хлеба

Іван ГрамовічІван Грамовіч - Сонца

Іван ГрамовічІван Грамовіч - Выпаў снег