Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Дубава сястра

   Мінулым летам Якуб прызвычаіўся хадзіць з бацькам у лес. У Патапа Хведаравіча там была работа штодзень.
   Хлопчык стараўся дапамагаць бацьку ва ўсёй гэтай рабоце. Патап Хведаравіч радаваўся сынавай падмозе, вучыў Якуба, як лячыць дрэвы: сосны, дубы, бярозы, яліны.
   – Хворым дрэвам, як і хворым людзям, трэба дапамагаць, – гаварыў бацька сыну.
   У маладой прыгажуні-сасонкі дзік падкапаў карэнні, і яны апынуліся на паверхні зямлі. Як толькі сонца абсушыць іх, дрэва загіне. Гэтага нельга дапусціць. Бацька паказаў, як трэба выратаваць жыццё сасонцы. Калі яны ўсё зрабілі, Якуб з бліскучымі ад радасці вачыма выгукнуў:
   – Што, татка, будзе жыць цяпер хвойка?
   – Будзе, сынок, будзе. Пройдзе многа год, вырасце, паспее, і чалавек, ссекшы яе, дабудзе з гэтай сасны многа каштоўных рэчаў. Лес, браце, – цудоўны клад.
   Бацька з сынам адпачывалі пад вялікім старым дубам. Ён стаяў на палянцы, і яго крона была такая шырокая, раскідзістая, што пад ёю, як пад дахам, нават у спякотны дзень трымалася прахалода. Бацька расказваў пра дубы, а Якуб слухаў і думаў пра нешта сваё. Раптам ён перапыніў бацьку і запытаў:
   – Татка, а ці ёсць у дуба сястра?
   – Сястра? – перапытаў Патап Хведаравіч, і ўсмешка кранула яго вусны. Але потым ён зноў загаварыў сур’ёзна: – Ёсць, сынок, у дуба сястра, але жыве яна вельмі далёка ад свайго брата. Клічуць яе сібірскай лістоўніцай. У газеце я чытаў, што яна можа добра расці і ў нашых лясах.
   Якуб нічога не сказаў бацьку, але сам сабе рашыў, чаго б там ні каштавала, здабыць насення лістоўніцы. Тайна ад бацькоў і сяброў хлопчык напісаў пісьмо, на якое зараз і чакаў з нецярплівасцю адказу.
   Аднойчы, калі Якуб ужо і не чакаў пісьма, маці радасна сустрэла яго на вуліцы:
   – Дзе гэта ты так забавіўся? А табе нештачка ёсць.
   – Пісьмо? – здагадаўся Якуб.
   – Можа, пісьмо, – усміхнулася маці і перадала яму тоўсты канверт, аблеплены з усіх бакоў маркамі.
   – Ад Громава, насенне! – усклікнуў ён і хуценька раскрыў канверт.
   Незнаёмы сябар прасіў выбачыць, што ён так доўга затрымаўся з адказам. Ён пісаў, што пасылае не пару дзесяткаў зярнят, а цэлую жменю, а калі спатрэбіцца, то і яшчэ можа выслаць і ў сваю чаргу просіць Якуба прыслаць яму ў Сібір насенне акацыі.
   – Правільна, мамачка, ён піша. Няхай паспрабуе, можа, і сапраўды вырасце!
   – Вядома, сынок, – азвалася маці. – Абавязкова пашлі яму насення акацыі. Я чула, што там і дуб не расце. Пашлі жалудоў.
   Спачатку Якуб намерыўся пасеяць лістоўніцу на гародзе. А пасля ўспомніў маленькую палянку сярод сасновага маладняку. Лепшага месца для пасеву лістоўніцы нельга было і прыдумаць.
   Вясной Якуб са сваімі сябрамі перасаджваў маленькія лістоўніцы з палянкі на вольнае месца.
(410 слоў)

Паводле У. Мяжэвіча.

Похожие статьи:

ПераказыВыпадак у лесе

ПераказыДуб