Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Выратаванне

   Цішыня і спакой панавалі навокал. Здаецца, нішто не магло парушыць млявую рахманасць гэтага спякотнага дня. I раптам Вера заўважыла над шыферным дахам сваёй хаты бялёсае воблака, якое клубілася, разрасталася, падымалася вышэй купчастага клёна. Спачатку дзяўчынка не паверыла сваім вачам.
   Што ж там такое? Адкуль гэтае воблака? Разгубленасць працягвалася нейкае імгненне, не больш.
   Яна закрычала і не пачула свайго голасу. Страшэнная здагадка аглушыла яе, закружыла шалёным віхрам і панесла туды, дзе ўвачавідкі расплывалася злавеснае воблака, высвечанае чэрвеньскім сонцам. Вера пабегла так, як яшчэ не бегала ў сваім жыцці. I адкуль толькі ў яе з’явіліся сілы, каб бегчы ўсё хутчэй і хутчэй, каб не задыхнуцца ад жаху і адчаю? Рыўком адчыніла веснічкі, ускочыла на двор і застыла.
   Вера ўсё яшчэ спадзявалася, што злавеснае воблака над іх хатай – падман зроку, што ўсё гэта – страшны сон. Але гэта быў не падман, гэта была нядобрая праўда. Густы шызы дым валіў з расчыненага акна, клубіўся каля сцен, шугаў уверх. Вунь ужо і белая квецень язміну пачарнела, страціла ранішнюю свежасць і прыгажосць.
   – Людзі, пажар! – Верын голас узвіўся у спякотнай цішыні. – Ратуйце!
   Толькі ці пачуў хто яе роспачны крык? Можа, воран Карлуша, які кружыў над хатай, ды яшчэ дзве ластаўкі, што насіліся каля свайго гнязда?
   Вера кінулася да дзвярэй сенцаў і рванула іх на сябе. Дым быў усюды: у сенцах, прыхожай, спальні. Ён сляпіў вочы, перахопліваў дыханне, ад яго нідзе не было збавення. Вера амаль што вобмацкам дабралася да Паўлікавага ложка, але там не знайшла брата.
   – Паўлік! – крыкнула яна, закашлялася і заплакала. – Паўлік!
   Зазірнула за шафу, потым залезла пад ложак, але і там было пуста. Выбегла ў залу, агледзела ўсё, задыхаючыся ад едкага дыму і жахлівага прадчування, потым стала шукаць навобмацак. Яна не магла крычаць, а толькі ціхенька галасіла, амаль што трацячы розум.
   Полымя бушавала на кухні, яго чырвоныя языкі ўжо прабіваліся ў залу праз прыадчыненыя дзверы. Вера кінулася назад у спальню і раптам пачула ціхі Паўлікаў плач, што даносіўся з бакоўкі, адгароджанай ад спальні квяцістымі шторамі. I як яна забылася пра бакоўку? Раней жа там жыла бабуля, і ўнучка любіла вечарамі залазіць да яе пад коўдру, каб паслухаць казкі.
   Паўлік зашыўся ў куток за тумбачкай і зняможана плакаў, голас яго быў ледзь чутны. Сястра кінулася да браціка, а той моцна абхапіў яе шыю рукамі і закрычаў з адчаем і радасным утрапеннем.
   За сцяной бушавала вогненнае пекла. Гуло, трашчала, завывала. Адлік часу ішоў на секунды, дзясятыя долі імклівага імгнення. Паспець, выскачыць, толькі б не спазніцца! А шлях быў да дзвярэй, у прыхожую, праз густы дым, у сенцы, на сонечны двор.
   Выскачыла Вера з Паўлікам на руках з дымнага пекла, прабегла каля пачарнелага куста да расчыненых веснічак, вынесла малога на вуліцу. Пасадзіла браціка за дарогай на ўзгорку, а сама – назад, да палаючай хаты, у жудасны пякельны касцёр. На шчасце, па вуліцы на дапамогу ёй ўжо беглі людзі.
(459 слоў)

Паводле М. Зарэмбы.

Похожие статьи:

Міхась ЗарэмбаМіхась Зарэмба - Дружок

Міхась ЗарэмбаМіхась Зарэмба - Дзень магнітнай буры

Міхась ЗарэмбаМіхась Зарэмба - Рыжая ластаўка - ГДЗ

Міхась ЗарэмбаМіхась Зарэмба - Арэхавы спас

Міхась ЗарэмбаЗарэмба Міхась - Паддаўкі