Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Водар дзядоўніку

   Гэта было ў той год, калі ўсе травы і кветкі, стомленыя ад спёкі, павыгаралі на карані. Кветкі, якім быў самы час пахнуць, не пахлі. Навокал стаяў слупам задушлівы, трывожны пах ломкай, выгаралай ад сонца травы.
   I раптам аднекуль зблізку данёсся тонкі, элегантны водар. Хоць ён быў і слабаваты, але іншыя горкія пахі нібы ўзмацнялі яго.
   Я азірнуўся навокал і нідзе нічога не заўважыў, што б магло струменіць такі водар. Праўда, непадалёку стаяў зялёны лапушысты дзядоўнік, увесь усыпаны лілова-пурпуровымі камячкамі. Аднак я толькі слізгануў па ім абыякавым позіркам і не звярнуў ніякай увагі – гэта ж бур’ян, пустазелле, быльнёг...
   Але пах менавіта ён, дзядоўнік. Яго моцныя карані дашукаліся ў самых глыбінях жаданай вады, і цяпер лілова-пурпуровыя кветкі пахлі свежасцю і чысцінёй. Прыстойна і высакародна пахлі тыя ваўчкі, якія звычайна чапляюцца за ўсё, за што толькі можна зачапіцца. Каб і там, куды іх занясуць, гэтак жа настойліва шукаць чыстай вады з глыбінь, якая так спатрэбіцца іхнім кветкам і на новым месцы.
   Каб жыць, моцнае карэнне патрэбна не толькі чалавеку, але і раслінам.
(173 слова)

Паводле Я. Сіпакова.