Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Вальс Шапэна

   Цеплаход ішоў на малой хуткасці, і зялёныя берагі канала павольна плылі насустрач нам. Сонца, цішыня, новыя мясціны з чароўнымі даляглядамі і да ўсяго гэтага прыемнае падарожжа па Волзе-матухне настройвалі пасажыраў на радасны лад.
   Першыя гадзіны вялікай дарогі, першыя знаёмствы...
   Вечарамі пасажыры праводзілі час хто як мог, па свайму густу: адны танцавалі на палубе, другія чыталі, трэція летуценна пазіралі праз адчыненыя вокны кают ці з палубы на далёкія агні...
   У адзін з такіх вечароў мы сядзелі ў музычным салоне і слухалі самадзейны канцэрт пасажыраў. Апошняй праспявала лірычную песню пра цудоўны захад сонца на Волзе прыгожая бялявая дзяўчына.
   Больш ахвотнікаў выступаць не было, а разыходзіцца нікому не хацелася. Надта ж утульна адчуваў сябе тут кожны, асабліва пасля такой задушэўнай песні.
   – Платон Іванавіч, сыграйце вы што-небудзь, калі ласка, – пачуўся з процілеглага боку салона голас жанчыны.
   Мой знаёмы не стаў чакаць на большае ўпрошванне. Ён падняўся з канапы, сеў за піяніна, прабег тонкімі і доўгімі пальцамі па клавішах і спытаў у жанчыны:
   – Што вы хацелі б паслухаць, Таццяна Міхайлаўна?
   – З вальсаў Шапэна, калі ласка.
   Платон Іванавіч міжвольна ўздрыгнуў і пакруціў адмоўна галавою.
   – Усё, што магу, толькі не вальсы Шапэна.
   – Сыграйце, Платон Іванавіч, сыграйце, – пачулася на гэты раз ужо некалькі галасоў.
   Нічога не кажучы больш, піяніст зайграў «Паланэз» Агінскага, і ўсе адразу супакоіліся. Потым ён сыграў яшчэ дзве невялікія рэчы Шуберта, устаў, падзякаваў слухачам за ўвагу і сеў каля мяне на сваё месца.
   За вокнамі плыла цёплая цёмная ноч. Пасля музычнага адпачынку Платон Іванавіч і я выйшлі з салона на палубу, селі ў плеценыя крэслы.
   Мы разгаварыліся аб прафесіях.
   – Ніякі я не піяніст, проста аматар музыкі, – адказаў на маё пытанне Платон Іванавіч. – Спецыяльнасці мае: першая – бухгалтар, а другая – тэхнік-будаўнік... Музыка ж для мяне – другое жыццё. З малых гадоў палюбіў.
   Калі не сакрэт, чаму вы ўсё ж не сталі іграць вальс Шапэна? – спытаў я асцярожна пасля невялікай паўзы.
   Апошні раз я іграў яго ў дзевяцьсот трыццаць сёмым годзе, – задумліва паглядаючы на далёкія берагавыя агні, адказаў Платон Іванавіч і зноў змоўк.
   – Нікому я не гаварыў пра гэта. Можа, і вам не варта расказваць, – парушыў нарэшце цішыню мой знаёмы.
   – Калі гэта такі вялікі сакрэт, не кажыце, – згадзіўся я.
   – Сакрэту ніякага няма...
   З маёй Палінай здарылася няшчасце: паехала зімой з драматычным гуртком у падшэфны калгас, застудзілася ў дарозе і злягла ў пасцель. Я ні на крок не адыходзіў ад яе ложка. Дактары па два-тры разы на суткі прыходзілі да хворай.
   На пяты дзень Паліна перастала трызніць, пагладзіла маю руку і папрасіла:
   – Зайграй, Платоша, наш вальс Шапэна. Толькі паціху.
   Я, узрадаваны, кінуўся да піяніна. I з якой ахвотай, з якім натхненнем выканаў яго! Скончыў іграць, зірнуў на ложак і ціхенька пытаю:
   – Ну, як табе, Палінка, спадабалася ігра? Не фальшывіў?
   Адказу не пачулася. Заснула, думаю. Падышоў на пальчыках, каб зірнуць у твар, і ад жаху закамянеў. Пад гукі цудоўнай музыкі яна пакінула нас – мяне і дваіх дзяцей... З таго часу я так і не іграў больш ні аднаго вальса Шапэна...
(482 словы)

Паводле А. Пальчэўскага.

Похожие статьи:

ПераказыНезвычайны выпадак

ПераказыДаверлівасць

ПераказыБуслы на руінах

ПераказыДуб

ПераказыРэкс