Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Валодзька

   Валодзька быў старэйшы за сястру Вераніку на шэсць гадоў. Добры і ласкавы брат!
   Валодзька быў нямко. Яшчэ малым, як хадзіў у чацвёрты клас, залез на дуб, што рос ля самага хлява, прыладзіць шпакоўню, і зваліўся, страціў мову.
   Ён рэдка стыкаўся дома, найчасцей сыходзіў у лес, прападаў у лесе да вечара. Без сяброў, адзін, ён знаходзіў сабе нейкі Цікавы занятак, бо дадому вяртаўся шчаслівы, задаволены.
   – Мо й мяне туды возьмеш? – сказала аднойчы Вераніка.
   Брат кіўнуў галавой у знак згоды.
   Той дзень яны ўсталі нацямочку.
   Убачыла Вераніка, што браток адчуваў сябе ў лесе, бы ў роднай хаце. Дзіўна было назіраць, як Валодзька падкормліваў мурашоў скарынкай хлеба, доўга і пяшчотна гладзіў камель бярозы.
   – Валодзька, глянь – во гадзюка, на пні, асцярожна!
   Браток адно ўсміхаўся.
   Вераніка з жахам пазірала, як ён працягнуў руку, як гадзюка ўспаўзла на далонь, а потым вакол рукі абвілася.
   «Брацейка ты мой, якое ж у цябе сэрца, калі гэтак умееш ты паразумецца з насельнікамі лесу. Ды чаму табе выпала такая доля?..»
   Валодзька смяяўся, задаволены і шчаслівы. А потым, здаволіўшыся, зноў на пень паклаў.
   Яны пайшлі ў бок Шыры. На пагорку ўбачылі казуль. Валодзька падышоў да казуль. I, дзіва, яны не ўцякалі, а глядзелі, як ён падыходзіў да іх – ціха, пакрысе, спакойна, выставіўшы наперад рукі...
   Здагадалася, што ў руцэ быў хлеб. «Няўжо для іх прынёс?» – дзівілася Вераніка. Казулі жавалі хлеб, а Валодзька стаяў як зачараваны і ўсміхаўся. Пасля забаўляўся з імі, лашчыў.
   Яны крочаць сцяжынкай далей. Валодзька, адышоўшы ўбок, спыніўся каля асіны, на выступ камля паклаў драбок цукру і пастукаў па ствале далонню, зацокаў языком. Вавёрачка борздзенька спусцілася, ухапіла цукар і кінулася ў сваю хатку. Брат падышоў да Веранікі, махнуў рукою – пайшлі...
   Абагнулі балотца, спыніліся каля сухадрэвіны сярод паляны, якую ўжо асвятляла млявае сонца. Валодзька прысеў на пень. Вераніка над вадой убачыла драўляную скульптуру дзяўчыны. Яна была як жывая: белыя льняныя валасы люстраваліся ў вадзе.
   Няўжо Валодзьку зразумела пачуццё кахання? Вераніка прыгадала, як брат наважыўся аднойчы правесці з клуба Агаціну Галю. Галя сказала з ганарлівай усмешачкай, каб аднак жа ўсе пачулі: калі ён нямко, то хай па сабе і шукае.
   Памятае Вераніка, што акурат пад той час Валодзька балюча стагнаў у сне, уздыхаў і ў лес сыходзіў раней звычайнага, каб ніхто і не чуў.
   Можа, ён тады і прыходзіў сюды. Тут Вераніку як бы хто абдаў гарачынёй – скульптура дзяўчыны была падобна як дзве кроплі вады на Галю.
   А Валодзька як сядзеў, так і не падымаўся. I здавалася Вераніцы, што ён плакаў. Не, у яго слёз не было, але ў вачах патухла радасць. Яна адчула, што яму вельмі цяжка. Так толькі можа плакаць душа чалавека – маўкліва і жудасна.
   – Табе ад таго цяжка, што раскрыў мне сваю тайну. Чаму?
   Ён маўчаў. Не адрываў позірку ад Веранікі і маўчаў.
   – Добра, браток, нічога не кажы мне – я ўсё зразумела. Толькі прабач, што напрасілася з табой. Дзякуй, што адкрыў сваю душу і сэрца, бо я не ведала цябе, не ведала...
   Ведаў Валодзька зацішнае месца, дзе толькі лесу і давяраў сваю тайну, настрой і няўдалае каханне...
(479 слоў)

Похожие статьи:

ПераказыЗдарэнне

Максім БагдановічМаксім Багдановіч - Вераніка