Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Бабровы слёзы

   Раніца. Сядзім мы з дзедам Мацеем на беразе і вудзім плотак. Калі прыгрэла сонца, стары даручыў мне вуды, а сам прылёг адпачыць.
   Раптам у кустах пачуліся нейкія дзіўныя гукі, нібыта сабака заскуголіў. Я ўстаў, паглядзеў навокал, але нічога не заўважыў. Скуголенне не сціхала, і мне стала крыху не па сабе. Я асцярожна тузануў дзеда за рукаў.
   Дзед Мацей паслухаў з хвіліну і, усміхнуўшыся, кажа:
   – Нядобра мы з табой селі, дружа. Тутэйшаму жыхару дарогу загарадзілі.
   Я нічога не разумеў. А дзед устаў, пайшоў у кусты і неўзабаве гукнуў мяне.
   На вузкай сцяжынцы сядзеў светла-буры звер велічынёй з нашага сабаку. У яго была невялікая круглая галава і амаль голы пляскаты хвост. Ён пазіраў на нас маленькімі чорнымі вочкамі і раз-пораз выціраў іх кароткімі пярэднімі лапамі. З вачэй у звера сыпаліся слёзы, і выгляд у яго быў вельмі жаласлівы.
   Ад дзеда Мацея я даведаўся пра дзіўную звычку бабра. Ён абавязкова павінен вярнуцца ў раку па той самай сцежцы, па якой прыйшоў. А калі ж яна занята, то бабёр будзе сядзець і плакаць.
   – Ну хопіць ужо, хопіць. Наплакаўся. Ідзі хутчэй у раку ды памыйся, – спагадліва сказаў дзед.
   Як толькі мы адышлі ўбок, бабёр нязграбна падскочыў і паспяшаўся да ракі.
(198 слоў)

(Паводле У. Ляўданскага)

 

Похожие статьи:

ПераказыЗязюльчыны слёзкі

Янка СіпакоўЯнка Сіпакоў - Слёзы маці

Янка МаўрЯнка Маўр - Слёзы Тубі

ПераказыВяртанне дадому

ПераказыБабры