Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Іван Шамякін - Воўк

Увага!!! Поўны змест

   Бацька мой рабіў лесніком, і я рос у лесе. І з малых гадоў я так зжыўся з лесам, што нічога не баяўся ў ім: ні людзей, ні ваўкоў, ні каршуноў.
   На дзявятым годзе я пайшоў у школу, у вёску ажно за тры кіламетры. «Тры з гакам», – казаў мой бацька. То пэўна быў і гак, калі ісці не па-за гародамі, а па вуліцы. Школа змяшчалася на другім канцы доўгай вуліцы. Але на вуліцы той трэба было «фарсіраваць пераправы» – вялікія лужыны. А па-за гародамі дарога была пясчаная.
   Калі дзень паменшаў і ў школу трэба было ісці ў прыцемкі, маці часам праводзіла мяне: выводзіла з лесу ў поле, адкуль былі відаць хаты вёскі.
   Бацька хмыкаў на гэтыя провады, і я нікому ў школе не прызнаваўся, што мяне вяла маці. Сам ішоў!
   – Я нічога не баюся! Ні ваўкоў. Нічога.
   – А мог бы ты пайсці ўначы на могілкі?
   Тут маёй заячай харобрасці не хапала сказаць: «Магу!»
   Не, не мог. Чаго баяўся? Страшных казак, што расказвала цётка, якая памагала маці па гаспадарцы. Казкі гэтыя рабілі баязліўцам. Я смела ішоў уначы па лесе. А цемры ў сенцах леснічоўкі баяўся, праскокваў гэтыя сенцы, заплюшчыўшы вочы.
   Лягла зіма. Снежная. У тую ноч таксама ішоў снег, але ціхі, дарогі не замёў.
   Весела я выскачыў з лесу ў поле, дзе ўжо добра развіднела. Весела мясіў малады снег, размахваючы палатнянай торбай з букваром і сшыткамі.
   Але што там чарнее наперадзе?
   Угледзеўся: сядзіць сабака, шэры.
   Няўжо Шарык майго сябра Аніські выбег мяне сустрэць? Калі я, здаралася, затрымліваўся ў Аніські, яны часам праводзілі мяне.
   Я смела наблізіўся. Не, не Шарык, не падобны. Я спыніўся, гукнуў:
   – Ату! Чаго сеў на дарозе? Бяжы ў вёску.
   «Сабака» ні з месца.
   І тут я падумаў: «А калі гэта воўк?» – і мяне апанаваў страх. Што рабіць?
   Павярнуўся і пайшоў назад да лесу, падсвядома ўпэўнены, што лес мяне абароніць. Я верыў у цудадзейную сілу лесу.
   Азірнуўся. Ваўка на дарозе няма. Ага, спалохаўся?
   Але тут жа ўгледзеў, што ён абганяе мяне па глыбокім снезе, ныраючы ў яго пысай.
   Абагнаў і зноў сеў на дарозе, не пускаючы мяне ў лес. Во навала! Што ж рабіць?
   Павярнуў назад да вёскі. Не бачыў, як ён абагнаў, але ўбачыў яго на дарозе перад сабой, бліжэй, чым раней.
   Тут ужо я спалохаўся не на жарт. Што рабіць?
   Вырашыў: лепшы паратунак – моўчкі стаяць. Без крыку, гікання. Пакуль ён сядзіць. Не ведаю, колькі часу прастаяў, анямелы ад страху, акалелы.
   Ды, на маё шчасце, з вуліцы вёскі паказаліся дзве падводы: сяляне ехалі па дровы. Я іх убачыў і акрыяў: паратунак!
   Воўк, мабыць, захапіўся разгляданнем маёй постаці – не нападаў ён на людзей, але есці, відаць, хацеў, таму заўважыў сялян толькі тады, калі яны закрычалі:
   – Ату яго! Ату!
   Воўк доўгімі скачкамі кінуўся ў бок да бліжэйшага кустарніку.
   Сяляне сказалі:
   – Ну, хлапец, маліся Богу, што мы ехалі.
   А ў леснічоўцы, прывёзшы мяне туды, бязлітасна пажартавалі:
   – На, Сынклета, твайго Івана, ад ваўка адабралі. З зубоў вырвалі.
   А бацьку зрабілі вымову:
   – Як гэта ты, Пятро, адсылаеш малога аднаго ў такую рань? Глядзі, да бяды недалёка. Давай нам за паратунак сына гатовыя дровы.
   Пасля той сустрэчы для мяне наступіла лёгкае жыццё: бацька на санях адвозіў мяне да самай школы ўсю зіму.
   Я ўжо вырас і хадзіў сам, нават калі пайшоў у другую змену і вяртаўся зацемна, а леснікі, збіраючыся ў нас, успаміналі гэты выпадак і вырашалі, чаму воўк не з’еў мяне адразу, а вырашыў пагуляць у «жмуркі».
   – Апетыт наганяў, – жартаваў вастраслоў Коцікаў.