Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Яраслаў Пархута - Снегавічок

   Насупраць Юльчынай хаты стаіць клён. Той клён аблюбавалі вераб’і і кожны дзень збіраюцца там на свой злёт. Толькі прыйдзе Юлька са школы, сядзе рыхтаваць урокі, а вераб’і тут як тут – зляцеліся! Спачатку нібы знаёмяцца: «Чый, чый?» А калі перазнаёмяцца – пачынаюць гамонку.
   Іншы раз птушкі ўзнімуць такі гармідар, што Юлька не вытрымлівае, выходзіць з хаты і гукае:
   – Кыш! I чаго вы не падзялілі там?!
   Вераб’і палохаюцца, уздымаюцца з дрэва і ляцяць на выган. Але варта Юльцы зачыніць за сабою дзверы, як неслухі вяртаюцца і яшчэ званчэй бяруцца абмяркоўваць свае вераб’іныя справы.
   Надакучыла Юльцы сварыцца з вераб’ямі, і яна вырашыла правучыць іх. «Пастаўлю сіло, – сказала яна сабе. – Спаймаю самага хуліганістага і дам яму пстрычак...»
   Але не так проста цяперашняга вераб’я правесці на мякіне. Сіло стаяла на сметніку, птушкі ў той бок нават не глядзелі. А як выпала пароша, Юлька не пашкадавала сыпануць прасяных круп. I спакусіла-такі вераб’ёў. Чародка шуганула з клёна і пачала частавацца.
   Юлька счакала хвіліну-другую ў засадзе, а калі пабегла на сметнік – ад здзіўлення ажно застыла. У сіле не было ніводнага вераб’я, а толькі трапятаў нейкі белы камячок.
   – Дзіва! – сказала Юлька. – Колькі жыву, а такога не бачыла...
   Трымала бялюткую, як жменька свежага снегу, птушачку і, забыўшыся пра тую пстрычку, дапытвалася:
   – I адкуль ты ўзялася такая? Нібыта і верабей і – не верабей... Чысты снегавічок!..
   Птушка зірнула чырвоным вокам і ціўкнула. Нібы прасіла прабачэння. I Юлька расслабіла далонь.
   Белы камячок чырыкнуў ад радасці, паляцеў на клён і згубіўся ў вераб’інай грамадзе.
   З таго дня Юлька не злуе на вераб’ёў. Наадварот, радуецца, калі тыя збіраюцца ля хаты на чарговы свой злёт. I калі яна вяртаецца са школы, перш чым сесці за хатняе заданне, абавязкова пытаецца ў маці:
   – А ці не бачыла ты сёння нашага Снегавічка?
   – А няўжо! На верхняй галінцы скача! – адказвае маці і ў сваю чаргу, з усмешкай на твары, цікавіцца: – А ці ведаеш, пра што вераб'і гамоняць з ім?
   Юлька спачатку паціскае плячыма, а потым хітравата ўсміхаецца:
   – Дапытваюцца, мабыць, адкуль ён такі прыгожанькі ўзяўся...

Похожие статьи:

Яраслаў ПархутаЯраслаў Пархута - Бомжык

Яраслаў ПархутаЯраслаў Пархута - Птушыны інтэрнат

Яраслаў ПархутаЯраслаў Пархута - Журавы

Яраслаў ПархутаЯраслаў Пархута - Апошні гусляр

Яраслаў ПархутаЯраслаў Пархута - Камароўка