Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Толік і снегіры

Увага!!! Поўны змест

   – Мама, мамачка, глядзі, якія прыгожыя птушкі ў наш сад прыляцелі. Я гэтакіх ніколі не бачыў! – радасна ўсклікнуў Толік.
   Мама падышла да акна. На галінцы яблыні сядзелі дзве чырванагрудыя птушкі.
   – Гэта, сынок, снегіры, – усміхнулася мама. – Яны зімой да нас прылятаюць разам з першым сняжком.
   – А што ж яны будуць есці, калі на дварэ зіма і ў садзе нічога няма? – устрывожана запытаў Толік. – Можа, ім хлеба накрышыць ды кінуць?
   – Як жа ты ім кінеш, сыночак? Яны спалохаюцца і паляцяць.
   – А я праз фортку.
   Толік падбег да стала, хуценька накрышыў хлеба і ўзлез на падаконнік. Але не паспеў ён адчыніць форткі і прасунуць руку, як птушкі спалохана сарваліся з месца і паляцелі.
   – Дурненькія. Я іх накарміць хацеў, а яны... – расчаравана прамовіў хлопчык.
   – А ты не крыўдуй на іх, сынок. Снягір, як і кожная вольная птушка, людзей баіцца, блізка да сябе не падпускае.
   На другі дзень снегіры зноў прыляцелі ў сад. Але цяпер яны селі на куст бэзу, што рос пад самым акном, і пачалі выдзёўбваць насенне з пасохлых леташніх кветак. Толік, не зводзячы вачэй, глядзеў на прыгожых чырванагрудых птушак.
   – А ведаеш, сынку, давай зробім нашым гасцям кармушку, – сказала мама, калі снегіры, пад’еўшы, пакінулі сад. – Ану, бацька, дапамажы сыну змайстраваць птушыную сталоўку.
   Неўзабаве на яблыні, што расла насупраць акна, вісела кармушка.
   Кожную раніцу, насыпаўшы ў місачку крошак, круп, зярнятак, Толік спяшаўся ў сад, дзе яго, пасеўшы на галінах дрэў, чакалі птушкі. Яны ўжо не баяліся Толіка і сустракалі яго, як свайго сябра.
   Усю зіму ў «сталоўцы» Толіка было поўна гасцей. Тут былі і снегіры, і сінічкі, і вераб’і. Аднаго разу нават сарока завітала да Толікавай кармушкі. I Толік не мог парадавацца на сваіх вясёлых крылатых гасцей. Ён гатоў быў гадзінамі стаяць ля акна і любавацца птушкамі. Больш за ўсіх яму, вядома, падабаліся чырванагрудыя прыгажуны – снегіры. Калі яны прыляталі, хлопчыку здавалася, што ў сад прыйшла вясна і на дрэвах расцвілі дзівосныя ружовыя кветкі.
   А неўзабаве вясна і сапраўды прыйшла. З цёплым ветлівым сонейкам, з вясёлымі звонкімі капяжамі, з першымі пралескамі. I ўсе радаваліся яе прыходу, расчынялі насустрач ёй вокны. Адзін толькі Толік хадзіў невясёлы. Ужо трэці дзень на яго кармушку не прыляталі снегіры. «I куды толькі яны падзеліся?» – уздыхаў Толік.
   – Не бядуй, сынок, зімой яны зноў прыляцяць на нашу кармушку, – пацяшала Толіка мама.