Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Петрусёў гадаванец

Увага!!! Поўны змест

   Неяк пад весну знаёмы ляснік дзядзька Вінцусь прынёс Петрусю маленькае зайчанятка.
   – Гадуй яго, Пятрусь, – сказаў дзядзька Вінцусь. – Маці яго задушыў сабака. А ў лесе яшчэ холадна і голадна, загіне небарака.
   Дзядзька Вінцусь часта прыносіў Петрусю жыхароў лесу, што трапілі ў бяду. I Пятрусь выходжваў іх, а пасля выпускаў на волю. Ён з радасцю ўзяў падарунак лесніка і пабег па клетку, у якой перад гэтым жыла кульгавая сарока. Яе таксама мінулым летам прынёс дзядзька Вінцусь. У сарокі была зламана ножка. Пятрусь з мамай узялі ножку ў лубкі і гадавалі сароку, пакуль яна не паправілася.
   – Цеснавата табе будзе ў гэтай клетцы, – сказаў Пятрусь свайму новаму гадаванцу, – але тут цябе ніхто не пакрыўдзіць. Як-небудзь дажывеш да цяпла, а там – на волю, у лес.
   Гадаваў Пятрусь зайчаня паводле ўсіх правілаў. Усяго ў яго было ўдосталь – І ежы рознай, І вады. I подсціл заўсёды свежы – жменька сухога духмянага сена. Адно толькі засмучала і крыўдзіла Петруся: зайчанятка дзічылася хлопчыка, баялася яго. Пры ім яно ніколі не дакраналася да ежы, сядзела, забіўшыся ў куточак клеткі.
   – Які ж ты няўдзячны. Я пра цябе клапачуся, шкадую цябе, а ты мне не верыш, – дакараў свайго гадаванца Пятрусь.
   I вось нарэшце прыйшла вясна. Забулькалі вясёлыя ручаінкі, зазелянела на праталінах траўка, вылупіліся з пупышкаў на дрэвах першыя лісцікі, абазваўся ў небе жаваранак.
   – Вынесу я свайго малога ў сад. Хай падыхае свежым паветрам, пагрэецца на сонейку, – вырашыў неяк Пятрусь.
   Вынес ён з дому клетку, паставіў яе каля ганка, а сам пабег на агарод пашукаць якога смачнага карэньчыка або зелля. На градах яму пашанцавала сёе-тое знайсці. «Вось будзе рады малы», – думаў Пятрусь, вяртаючыся з агарода. Але што гэта? Клетка каля ганка стаіць, а зайчаняці няма. Відаць, Пятрусь дрэнна зачыніў дзверцы, і зайчанятка вырвалася на волю. Пятрусь ледзь не плакаў ад гора.
   – Ён жа яшчэ зусім малы, ды і карміцца зараз у лесе не вельмі ёсць чым. Зайка дурненькі... – жаліўся хлопчык.
   – Не бядуй, сынку. Цяпер ужо не загіне. Падрос ён, вясна на дварэ. Знойдзе сабе спажыву, – суцяшала Петруся мама.
   А зайчанятка і сапраўды не загінула. Неяк улетку, калі на градах завязаліся ўжо ладныя качаны капусты, Пятрусь убачыў сярод іх зайца, які латашыў сакавітае лісце. Па блакітнай стужачцы, якую ён у свой час завязаў на шыі зайчаняці, ён пазнаў свайго гадаванца і быў вельмі рады, што ён жывы і здаровы.