Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Маленькі капітан

Увага!!! Поўны змест

   Вось і вясна прыйшла. Сонейка выпусціла на волю усе свае праменні і праменьчыкі, і яны пачалі будзіць зямлю ад доўгага зімовага сну.
   Зацырыкалі весела вераб’і ў падстрэшшы, зазелянела траўка на праталінках; зазвінелі, заспявалі вясёлыя веснавыя ручаінкі.
   – Дзядуля, зрабі мне караблік, – папрасіў Андрэйка. – Я яго на ручай пусціць хачу.
   – А з чаго мы яго рабіць будзем? – запытаў дзядуля.
   – З паперы, вядома, – сказаў Андрэйка.
   – Ну, які гэта карабель з паперы? Ён жа адразу размокне, патоне. Бяжы лепш пад павець ды прынясі кавалачак сасновай кары. З яе мы і зробім табе караблік.
   Андрэйка запляскаў ад радасці ў ладкі і, бразнуўшы дзвярыма, выбег з хаты.
   – Вось, дзядуля! – праз хвіліну вярнуўся ён з двара і паклаў на стол некалькі кавалкаў сасновай кары.
   – Тут, браце мой, на цэлую флатылію будаўнічага матэрыялу хопіць, – пажартаваў дзядуля і дастаў з кішэні свой адмысловы сцізорык.
   Агледзеўшы па парадку кожны кавалак кары, дзядуля спыніўся нарэшце на адным з іх і ўзяўся за работу.
   Неўзабаве караблік быў гатовы. Маленькі, зграбны, ён стаяў на стале, і Андрэйка не мог адвесці ад яго зачараваных вачэй. Караблік меў і капітанскі мосцік, і прасторную палубу, і высокія мачты, на адной з якіх вісеў маленькі чырвоны сцяжок.
   – А як жа без капітана? – запытаў Андрэйка і заклапочана паглядзеў на дзядулю.
   – I праўда, як жа гэта без капітана? – у тон унуку сказаў дзядуля.
   – Я прыдумаў! – усклікнуў раптам Андрэйка і ўсхапіўся з месца.
   Не паспеў дзядуля што-небудзь уцяміць, як Андрэйка паставіў перад ім скрынку са сваімі даўно забытым! цацкамі і, пакорпаўшыся ў ёй, дастаў маленькага матроса з пластмасы.
   – Вось! – радасна ўсклікнуў Андрэйка. – Ён будзе нашым адважным капітанам.
   Прымацаваўшы капітана на капітанскім мосціку, Андрэйка яшчэ раз агледзеў свой караблік і пабег з ім на вуліцу. Тут да Андрэйкі далучыліся Толік і Вова.
   Ручай іскрыцца, бруіць на вясновым сонейку. Які ён быстры, які вясёлы! Андрэйка асцярожна апускае на ваду свой маленькі, лёгкі караблік, і той, падхоплены імклівым патокам, плыве, трапеча чырвоным сцяжком. Бяжыць за ім і Андрэйка са сваімі сябрамі.
   А вось і возера. Яно цяпер шырокае-шырокае, нават берагоў не відаць. Да яго і спяшаецца імклівы ручай з Андрэйкавым караблікам.
   – Глядзіце, колькі чаек! – усклікнуў Вова.
   – Гэта яны рыбу ловяць, – сказаў разважлівы Толік.
   Заглядзеліся дзеці на возера, на белакрылых чаек і забыліся пра ўсё на свеце. «Ой, а караблік?» – успомніў раптам Андрэйка. Ён акінуў вачыма ручай і ўбачыў ля самага возера запаветны чырвоны сцяжок.
   – Караблік! Караблік! – усклікнуў Андрэйка і кінуўся да возера. Следам за ім заспяшаліся і яго сябры. Але не паспелі яны дабегчы да вады, як караблік падхапіла хваляй і адкінула ад берага.
   Дзеці замітусіліся, закрычалі. Толік нават ускочыў у халодную ваду, каб схапіць караблік. Ды дзе там! Хвалі ўсё далей і далей гналі яго, і чырвоны сцяжок на мачце то ўзлятаў уверх, то знікаў з вачэй.
   I раптам...
   – Глядзіце, глядзіце, чайка хоча схапіць караблік! – усклікнуў Вова.
   I сапраўды, адна з белакрылых птушак, што кружыліся над возерам, заўважыла маленькі Апдрэйкаў караблік і каменем кінулася ўніз.
   Андрэйка ажно вочы заплюшчыў.
   – Яна ляціць сюды, на наш бераг! – закрычалі дзеці і кінуліся туды, дзе сярод узбярэжных камянёў апусцілася чайка. Заўважыўшы хлопчыкаў, птушка ўзмахнула вялікімі белымі крыламі і паляцела прэч.
   – Капітан! Мой капітан! – радасна ўсклікнуў Андрэйка, убачыўшы на пяску сярод водарасцей маленькага пластмасавага матроса.