Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Дзе начавалі рукавічкі

Увага!!! Поўны змест

   Уночы выпаў снег. Ён заслаў зямлю і дахі дамоў бялюткім чыстым абрусам, надзеў на слупкі парканаў высокія пушыстыя шапкі, засыпаў кусты і кветнікі.
   Глянула Ірынка ў акно і не пазнала свайго двара, такі ён святочны, такі прыгожы.
   А вось і сябры яе – Юра, Надзейка, Віця. Бегаюць, смяюцца, снежкамі кідаюцца. Убачылі, што Ірынка праз акно глядзіць, падбеглі і клічуць:
   – Ірынка, ідзі да нас, будзем снежную бабу ляпіць.
   I Шарык кліча сваю гаспадыню. Ён глядзіць на яе і весела, звонка брэша.
   – Іду! – крычыць праз акно Ірынка і бяжыць апранацца.
   Многа насыпала снегу за ноч. Добрую бабу можна    зляпіць. Скачалі дзеці вялізны снежны шар, паставілі яго сярод двара ды ўзяліся другі рабіць. Зрабілі другі, крыху меншы, І паставілі яго на той першы.
   – Тулава ёсць, – сказаў Юра. – Будзем галаву рабіць.
   Скачалі дзеці са снегу трэці, яшчэ меншы шар і паклалі на самы верх.
   – А цяпер трэба зрабіць нашай снежнай бабе вочы, нос і рот, – сказала Надзейка.
   Пакорпаўся Юра ў адной кішэні, пакорпаўся ў другой і знайшоў дзве новенькія гайкі, якія яму пашчасціла атрымаць на аўтазаводзе, калі іх клас на экскурсію туды хадзіў. Уставіў Юра снежнай бабе замест вачэй гайкі. Цудоўныя вочы атрымаліся. А там, дзе павінен быць нос, уторкнулі бабе таўшчэзную моркву.
   Прыгожая выйшла баба, вясёлая. Да самага абеду гулялі каля яе дзеці, прыхарошвалі, падпраўлялі.
   А калі пачалі разыходзіцца, Ірынка раптам успомніла пра свае рукавічкі і ўсклікнула:
   – Ой, а дзе ж мае рукавічкі! Я іх вось тут, каля гэтага слупка, паклала, калі бабу пачалі ляпіць.
   – Зараз знойдзем твае рукавічкі, – сказала Надзейка. – Нікуды яны не дзенуцца.
   Доўга шукалі дзеці Ірыны рукавічкі, ды так і не знайшлі.
   – Мае рукавічкі... Іх мне бабуля ўвосень звязала... Гэта яе апошні падарунак... – плакала Ірынка. – Я так любіла іх, так берагла... Няма ў мяне больш бабулі і рукавічак яе няма...
   Шкада было дзецям Ірынку, пасмутнелі яны, прыціхлі. I рады б дапамагчы сяброўцы, знайсці яе рукавічкі, ды дзе іх шукаць – не ведаюць.
   Пад вечар дзеці зноў выбеглі пагуляць. Выйшла на двор і Ірынка. Толькі было ёй зусім нявесела. Хадзіла яна па двары, ва ўсе куточкі зазірала, рукавічкі свае шукала.
   – I куды яны маглі падзецца? – уздыхала дзяўчынка. – Можа, іх снежная баба схавала?
   Сцямнела. У вокнах засвяціліся агеньчыкі. Апусцеў і прыціх двор. Засталася снежная баба адна.
   Уночы пацяплела. А пад раніцу прайшоў дождж, і ад снежнай бабы застаўся толькі невялічкі грудок снегу, а на ім... чырвоныя Ірыны рукавічкі. Відаць, не заўважылі іх дзеці ды закачалі ў адзін з тых шароў, з якіх рабілі снежную бабу.
   Прачнулася раніцай Ірынка, глянула праз акно і вачам сваім не паверыла.
   – Рукавічкі? Бабуліны рукавічкі! – радасна ўсклікнула яна і кінулася да дзвярэй.
   На дварэ свяціла сонейка, і ад учарашняга снегу толькі лужынкі адны засталіся. Відаць, ужо адышла пара ляжаць яму на двары.