Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Антося

Увага!!! Поўны змест

   Кожны дзень, ідучы ў школу, Антося сустракала каля магазіна побач са сваім домам старую з кійком бабульку. Часам яна ішла ў магазін, а іншы раз ужо вярталася адтуль, несучы пачак малака і два рагалікі.
   Аднойчы Антося пазнаёмілася з бабуляй. Гэта было зімой. Звечара на дварэ пацяплела, снег пачаў раставаць, а ўночы ўзяўся мароз, і мокрыя тратуары пад раніцу сталі слізкія і бліскучыя, бы тое шкло. Бабуля ішла ў магазін паволі, ледзь перастаўляючы ногі. Яна штохвіліны спынялася, ухапіўшыся то за дрэва, то за мураваны выступ сцяны. «Трэба ёй памагчы, а то ўпадзе, пакалечыцца», – падумала Антося.
   Яна падбегла да старой, узяла яе пад руку і асцярожна завяла ў магазін. Пачакаўшы, пакуль бабуля купляла малако і рагалікі, Антося пасля праводзіла яе дадому.
   – Дзякуй табе, дзіцятка, – сказала старая, спыніўшыся ля свайго ганка. – Гэта ж такі галалёд, што і нагой ступіць нельга.
   Развітаўшыся з бабуляй, Антося заспяшалася ў школу.
   – Што ж гэта ты, Антося, спазнілася на заняткі? – дакорліва запытала настаўніца. – Ужо хутка ўрок скончыцца, а ты толькі з’явілася. Заспала, ці што?
   – Я не заспала, – апусціўшы галаву, ледзь чутна прамовіла Антося. – Я... я... – і Антося заплакала.
   – Што здарылася? – устрывожылася настаўніца. – Мо цябе пакрыўдзіў хто-небудзь?
   Антося пакруціла галавой і, усхліпваючы, расказала, чаму яна спазнілася ў школу.
   – Малайчына. Ты вельмі добра зрабіла, – пахваліла Антосю настаўніца. – А цяпер вытры слёзы і ідзі на месца.
   На другі дзень Антося ўстала раней звычайнага і пачала хуценька апранацца.
   – Чаго гэта ты, дачушка, так рана падхапілася? – здзівілася маці. Яна звычайна будзіла Антосю, калі адыходзіла на работу.
   – А мне сёння трэба раней. Справа ў мяне ёсць, – сказала Антося. Яна дастала з партфеля свой маленькі кашалёк, вытрасла з яго на стол манеткі і пачала пералічваць іх.
   – Ой, не хапае! – расчаравана ўсклікнула Антося і папрасіла: – Мамачка, дай мне восем капеек.
   – А навошта табе яшчэ грошы, дачушка? – запытала мама.
   I тады Антося расказала маме пра свае сустрэчы з бабуляй, а потым дадала:
   – Ведаеш, мамачка, каб мне не бегчы зараз да яе па грошы, а пасля вяртацца ў магазін, я куплю ёй сёння малако і рагалікі за свае. А пасля бабуля верне доўг і будзе даваць мне грошы наперад. Я кожную раніцу буду купляць ёй малако і рагалікі. Настаўніца казала, што мы, акцябраты, павінны дапамагаць старым людзям. А яна ж яшчэ і кульгае.
   Мама дала Антосі грошы, абняла яе і сказала:
   – Малайчына, дачушка.
   Антося хуценька апранулася, паснедала і, схапіўшы партфель з кніжкамі, выбегла з дому. Па дарозе яна купіла малако і рагалікі і пабегла да старой.
   – Мілая мая дзяўчынка, чым жа мне аддзячыць за дабрату тваю, за тваё залатое сэрцайка? – прамовіла старая, беручы малако і рагалікі. – А я сёння ўжо і не збіралася ісці ў магазін. Дужа ж нага разбалелася. Скалечылі мяне, дзіцятка, у вайну фашысты...
   Антося глядзела на прыгорбленыя плечы бабулі, на яе сівенькую галаву, і ёй так захацелася сказаць што-небудзь харошае, ласкавае.
   – Я цяпер да вас кожны дзень буду прыходзіць, – паціху сказала Антося. – I Оля з Настачкай таксама. Мы і прыбіраць у вас будзем, і ў магазін хадзіць, і даглядаць вас. Вось сёння ж пасля ўрокаў прыйдзем да вас і аб усім дамовімся. А зараз мне на ўрокі пара, – сказала Антося і, развітаўшыся з бабуляй, пабегла ў школу.