Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ядвіга Бяганская - Аленчыны канькі

   На школьным двары залілі вялікі каток, і цяпер з самага ранку тут стаіць вясёлы гоман і смех.
   Аленка з зайздрасцю назірае, як спрытна коўзаюцца аднакласнікі, якія фігуры выкручваюць на лёдзе. "Былі б у мяне канькі, я таксама не горш коўзалася б", – думае яна. Але канькоў у Аленкі няма. Ды і спадзявацца пакуль што не прыходзіцца: трэба справіць паліто старэйшай сястры, падрамантаваць кватэру…
   – Чаму ты прыйшла на каток без канькоў? – цікавіцца Юрка.
   Дзяўчынка не адказвае. Навошта?
   – Хадзем, Аленка, я дам свае, – кажа, спыняючыся каля іх, Ганя.
   – А я цябе навучу коўзацца, – дадае Янка.
   Аленка з удзячнасцю глядзіць на сяброў, і на яе твары ўспыхвае ўсмешка.
   Яны падыходзяць да лаўкі. Ганя скідвае свае чаравікі з канькамі і, усунуўшы ногі ў Аленчыны боцікі, дапамагае ёй абуцца.
   – Я ж коўзацца зусім не ўмею, – збянтэжана кажа Аленка, трымаючыся за Янкаву руку.
   – Навучышся, гэта проста, – падбадзёрвае Янка і, сціснуўшы мацней Аленчыну руку, падае каманду:
   – Правай-левай! Правай-левай!
   Зрабіўшы некалькі кругоў, Янка раптам выпускае яе руку:
   – Ну а цяпер сама. Ды ты не бойся, не бойся!
   – Ой! – палохаецца Аленка. Правая яе нага ўцякае ўперад, а левая чамусьці адстае, і дзяўчынка, узмахнуўшы рукамі, падае.
   – Не бойся, яшчэ крыху павучымся, – смяецца Янка, і яны зноў коўзаюцца разам.
   – Ну як, падабаецца? – пытае Ганя, калі Аленка з Янкам спыняюцца.
   – Вельмі, – усміхаецца Аленка і пачынае расшнуроўваць чаравікі.
   – Папрасі, каб і табе маці купіла канькі, – кажа сяброўцы Ганя. – Будзем разам коўзацца.
   – Хіба пазней, – уздыхае Аленка і расказвае Гані пра свае хатнія клопаты.
   – Ну, то прыходзь заўтра. Будзем на маіх па чарзе коўзацца.
   Цяпер Аленка штовечар прыходзіць на каток. Ганя, угледзеўшы яе здалёк, спяшаецца насустрач. А з ёю Марынка, і Зося, і Верачка. Яны нават спаборнічаюць: хто першы ўгледзіць Аленку, той першы і канькі свае ёй аддае.