Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Юрась Свірка - Яшчэ раз пра маці

Яна заўсёды на сябе ўсё брала,
Каб толькі дзецям болей адпачыць.
Палола, жала, ткала, абшывала
І пазычала дня яна ў начы.
 
За ёй ішлі мы і вясной, і ўлетку,
Дапамагалі, як маглі не раз.
Яна ж казала: «Адпачніце, дзеткі,
Я спраўлюся з работаю без вас.
 
Няхай зязюлька вам гадоў наліча,
Не гнуцца вам патрэбна, а расці.
Калі мне будзе цяжка, я паклічу...»
Ды кліч той не пачулі пры жыцці.
 
Было вясною неба без аблокаў,
Блакітнае - як хочацца зірнуць!
Яна плыла у вырай свой далёкі,
Адкуль ніякім крыкам не вярнуць.
 
Прыеду, пастаю каля пагорка.
Цвіце даўно не першая вясна.
На сэрцы і балюча мне, і горка.
Яна і там спраўляецца адна.
 
Перад вачыма роднае аблічча,
Яно адводзіць хмары і бяду.
Яна пакліча, ведаю, пакліча,
І я пайду, як верны сын пайду...