Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Ягоўдзік - Мёд з каўбасою

Увага!!! Поўны змест

   Прыехаў я сонечным майскім днём да бабы Анюты і дзеда Зміцера, падыходжу да іхняй сядзібы і бачу дзіва. У дзедавым садзе замест яблынь ды грушаў белыя і ружовыя воблакі стаяць, а каля іх касманаўт ходзіць! Так-так, самы сапраўдны касманаўт. Праўда, апрануты ў доктарскі халат, затое на галаве – лётчыцкі скафандр. То над адным нахіліцца вулеем, то над другім. Далей гляджу – да мяне прастуе. Падышоў, зняў з галавы скафандр – вачам сваім не веру: касманаўтам дзед Зміцер аказаўся!
   – Хадзем, паможаш пчолак паглядзець, – папрасіў маю персону, – можа, рамкай свежага мядку разжывёмся...
   У мяне, па праўдзе сказаць, і слінкі пацяклі. Я з ахвотаю надзеў пчалярскі капялюх, узяў у рукі дымар, з якога блакітнай стужачкай віўся дым. Спыніўся каля першага вулея, а ён гудзе – хоць вушы затыкай. Здаецца, вось-вось адарвецца ад зямлі, як касмічны карабель, і сігане ў неба.
   – Малайцы, пчолкі, шчыруюць, – радуецца дзед Зміцер, паднімаючы стрэшку вулея, і да мяне: – Пыхкні на рамку з сотамі, паглядзім, ці добры ўзятак.
   Як пыхкнуў я – з-за дыму зусім не стала вулея відаць!
   – Ну, сцеражыся цяпер! – незадаволена буркнуў гаспадар.
   I толькі ён так прамовіў – заспявалі над вухам разлютаваныя пчолы. Душа мая – у пяткі. Потым адна пчала куляю проста пад вока мне – бэц! Я аж зажмурыўся, забыўся і пра пчалярскую сетку на твары. Праз хвіліну расплюшчыў вочы і павесялеў. «Ага, – сам сабе думаю, – не праджаліць вам, галубкі, мой касманаўцкі скафандр!»
   Адно пацешыўся – нясцерпна заказытала на правай руцэ, якою трымаў дымар. Потым я-а-ак пекане! Не паспеў нават пашкадаваць, што рукавіцы не надзеў. Слёзы з вачэй, як боб, пакаціліся.
   Стаю – не варушуся. А дзед Зміцер, як назнарок, няспешна кешкаецца над вулеем, да кожнай смяцінкі ці шчылінкі прыглядаецца. Чую – дзесьці за вухам, у валасах, зноў тоненька зумчыць. I з кожным імгненнем усё мацней, мацней – дыхаць не хочацца. Нічога не кажучы, сунуў я дзеду ягоны дымар, а сам бокам, бокам ад вулея, пасля – як даў лататы! Бягу, а за мною, здаецца, цэлая хмара пчол ляціць. Я ў гумно. Дзверы на зашчапку. I знерухомеў, нібы скамянеў. Думаеце, схаваўся? Зумчыць пчалінае войска над галавою. Куды падзецца? У хату! Хутчэй у хату!
   Не помню ўжо, як апынуўся на кухні. Кручуся дзіцячым ваўчком ад печы да парога – прысесці баюся. Баба Анюта войкае, угаворвае скафандр сцягнуць з галавы, а я чую: і ў хаце пчаліны гуд! Тым часам рука мая – што калода стала.
   Нарэшце дзед Зміцер заявіўся. Сподачак сонечнага пахучага мядку прынёс.
   – Давай, памочнічак, – запрашае мяне, – падсоўвайся...
   Сліны ў роце – не скаўтнуць. Ды як ты праз сетку пасмакуеш? А мядок так пахне, так пахне – проста нос разрывае. Развязаў я матузы на шыі, сцягнуў з галавы капялюх пчалярскі. Ніякага бзычэння не чуваць. Дальбог, ад страху яно мне прымроілася. Толькі прысеў да стала, як раптам – бэц! – у губу, і пацямнела ў вачах.
   Гаспадары так і пакаціліся са смеху. А ў мяне праз некалькі хвілін верхняя губа аж да носа прыліпла.
   – Вось якія разумніцы мае пчолкі! – рагатаў на ўсю хату дзед Зміцер. – I мядочку далі, і каўбаску пад нос падняслі.

Похожие статьи:

ПераказыЛось

ПераказыНясвіжскі палац

ПераказыСлуцкія паясы

ПераказыСойка

ПераказыЖыровіцкі абраз Божай Маці