Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Ягоўдзік - Задзіра

Увага!!! Поўны змест
  
   Паслугаваў я бабулінай жыўнасці і вяртаюся ў хату. Іду па надворку, раптам чую – хтосьці тупаціць. Ды так моцна, аж зямля, здаецца, дрыжыць. Спыніўся я, азірнуўся назад. Вось дык дзіва! Непадалёку начальнік бабулінай варты стаіць. Галаву з баявой сякерай да зямлі нагнуў, крылы ўбакі растапырыў. Замер і не варухнецца. Толькі зіркае нядобра жоўтым вокам. Узяла мяне цікавасць: дай пагляджу, што далей будзе.
   Павярнуўся і смела прастую да ганка. Не паспеў ступіць і пяць крокаў, як за спінаю зноў пачуўся тупат. Нават яшчэ мацнейшы, чым спачатку. Хочаш не хочаш – спынішся. Гляджу – певень таксама спыніўся. Дзюба адкрыта, грэбень ваяўніча тырчыць. Задзіра, дый годзе.
   – Ты што, у даганялкі гуляеш? – спытаўся я ў певуна.
   Паказаў я начальніку варты язык, а сам – бокам, бокам – паціху падабраўся бліжэй да ганка. Адным вокам наперад гляджу, другім назад цікую. Даганяты мой мігам скеміў, што я заняў абарону. Следам бяжыць, быццам шабляй, крылом па зямлі шаргаціць. Добра, хоць у бойку пакуль не кідаецца.
   Да хаты было ўжо блізка. Абрыдла мне сунуцца нібы са звязанымі нагамі. Сорамна стала: знайшоў каго баяцца. Прызнайся людзям – на смех паднімуць.
   – Акыш! – прытупнуў я на Задзіру.
   I рашуча павярнуўся да яго спінаю. Няхай паспрабуе зачапіць. Да апошняй пярыны хвост выскубу.
   А вось што далей было, лепш не ўспамінаць. Але мушу, як кажуць, з песні слова не выкінеш. Толькі ступіў на ганак – атрымаў кухталя ў плечы. Я хутчэй да дзвярэй. А Задзіра – фы-р-р! – мне на карак. I дзяўбе, паганец, дзяўбе ў патыліцу, як долатам якім. Тут ужо не да жарцікаў. Паспрабаваў я стрэсьці з сябе нахабу. Дудкі! Шапку згубіў, а ён як сядзеў на мне, так і сядзіць. Адзін ратунак – схавацца ў хату. Я за клямку. I так, сяк яе тузаю – на ўсю вуліцу звініць. А дзверы не адчыняюцца. Танцую па ганку з пеўнем на галаве – ніяк не магу ад злыдня збавіцца.
   Не ведаю, як усё абярнулася б, каб не баба Анюта. Вылецела з хаты, пляснула рукамі:
   – Авой! I зноў ты сядзіш у госця на галаве!
   Не надта мяне суцешыла навіна, што я не першая Задзірава ахвяра. Добра, што ў сенях каля парога венік стаяў. Схапіла гаспадыня дзяркач і давай частаваць начальніка варты. Усыпала яму пад завязку. I мне дасталася па спіне. Я не пакрыўдзіўся. Нездарма людзі кажуць: як топішся, за саломінку схопішся.
   З таго дня я ўжо не паказваўся на надворак без веніка ў руцэ.

Похожие статьи:

ПераказыЛось

ПераказыЖыровіцкі абраз Божай Маці

ПераказыСлуцкія паясы

ПераказыНясвіжскі палац

ПераказыСойка