Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Уладзімір Ягоўдзік - Атаман-барабан

Увага!!! Поўны змест
  
   Атаман – вялікі, з чорнаю калматаю поўсцю сабака. Адно вуха тырчком, другое вісіць. Жыве ён за хлявом, у пустой жалезнай бочцы. Дзед Зміцер напхаў у бочку саломы, Атаман выскуб у саломе нару – вось і гатова жытло. Дождж не залівае, мароз не страшны. Хіба ўлетку надта горача, але ў спёку няблага і ў цяньку пад яблыняй.
   З Атаманам я хутка пасябраваў. Узяў тры аладкі і пайшоў за хлеў. Сабака, убачыўшы ў маёй руцэ пачастунак, радасна загрымеў ланцугом. Кінуў яму аладку – клац! – і каб хоць аблізнуўся. Яшчэ давай! Кінуў другую аладку – Атаман зноў не прамахнуўся. Толькі хвастом, як мятлою, махнуў, маўляў, дзякуй. А трэцюю аладку сабака хапнуў у мяне з рукі. I так далікатна, нібы пірожнае.
   Атаман не брахаў абы брахаць. Затое калі падаваў голас, дык уся вёска чула: бухаў, быццам барабан. Жыццё на ланцугу – не салодкае, таму праз некалькі дзён Атаман стаў маім верным спадарожнікам, куды б я ні ішоў. Я быў не супраць нашага сяброўства і з ахвотаю дзяліўся апошнім кавалкам хлеба. Часцей за ўсё мы хадзілі на далёкае лясное возера. Дамоў ніколі не вярталіся без шчупакоў ці акунёў. Зімовы дзянёк – што камаровы насок. Адразу пасля палудня пачынае сутоніцца. Потым незаўважна ўсё навокал ахутваюць прыцемкі... Туды-сюды павярнуўся – ужо ноч навалілася. Цёмная, глухая, маўклівая. А да вёскі ажно шэсць кіламетраў яшчэ тарабаніць. Ды ўсё па лесе... Ці мала цяпер галоднага звера блукае? Можа, вунь на тым агромністым суку, што звісае над сцежкай, затаілася лютая рысь? А калі раптам аб’явіцца ваўчыная зграя?!
   Ды што нам шэрая разбойніца. Гэта баязліўцам кожны корч мядзведзем здаецца. А мы з Атаманам і самому мядзведзю хвост накруцім.
   – Праўда, Атаман? – пытаўся я ў свайго прыяцеля, які бег наперадзе мяне.
   I чуў упэўненае ў адказ: «Ага-гаў-гаў!..»
   Словам, я ні кропелькі не сумняваўся, што мой Атаман – над усімі сабакамі атаман, нікога і нічога не баіцца.
   Аднойчы я вярнуўся з лесу завідна. Баба Анюта якраз карміла курэй і гусей, але кудысьці адлучылася. Атаман заляцеў на надворак і, распалохаўшы курынае войска, прыпаў да карыта з цестам. Потым крутнуўся да другога карыта, каля якога валюхаліся гусі. Гусі – не куры, на паўвёскі паднялі лямант. Атаман, ле зважаючы на звягу, хапатліва налягаў на цеста. I раптам ён перастаў есці, уздыбіў на загрыўку поўсць. Проста на сабаку, выцягнуўшы доўгую, падобную на гадзюку, шыю, наступаў гусак. Чырвоная шышка на дзюбе ваяўніча гарыць, крылы ўбакі растапыраны... Здаецца, вось-вось наляціць, затопча, змяшае з зямлёю!
   У Атамана ад здзіўлення абвіслае вуха паднялося: «Што за дзіва? Адкуль такі герой?»
   А гусак усё наступае і так страхатліва сыкае, шыпіць, аж самога мяне за спіну быццам мароз хапануў.
   Тым часам сабака падціснуў хвост і – бокам, бокам – далей ад карыта. Затым крадком зіркнуў на мяне і джыгануў за хлеў.
   – Га-га-га! Га-га-га! – пераможна зарагаталі гусі. А мацней за ўсіх, ганарліва выцягнуўшы ўгору шыю, трубіў перамогу гусак. Я ж стаяў як укопаны і гатоў быў ад сораму скрозь зямлю праваліцца. Мо з тыдзень не мог дараваць Атаману ганьбу. Пасля зноў пачаў браць з сабою ў вандроўкі. Удваіх весялей. Няхай сабе і з Барабанам – называць сабаку Атаманам у мяне не паварочваўся язык.

Похожие статьи:

ПераказыНясвіжскі палац

ПераказыЖыровіцкі абраз Божай Маці

ПераказыСойка

ПераказыСлуцкія паясы

ПераказыЛось