Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Уладзімір Дубоўка - Першы заработак

Бацька і маці выхоўвалі сына.
Сын быў уцехай, надзеяй адзінай.

Толькі, на жаль, у падобных выпадках
часам бывае не вельмі ўсё гладка.

Бацька гаворыць, што хлопцу да працы
трэба памалу хадзіць прывучацца.

Матчына думка зусім не такая:
«Тая работа яшчэ пачакае.

Можа здарыцца якое няшчасце.
Можа з няшчасця сыночак прапасці...»

Час не чакае. Хлапчына – дарослы.
Стаў паглядаць на дзявочыя косы.

Бацька гаворыць:
– Гультайства даволі!
Так працаваць не пачнеш ты ніколі!

Заўтра выходзь, мой сынок, на работу. –
Сын і пайшоў, але ўсё ж без ахвоты.

Ды не паспеў ён прайсці і два крокі –
хлопца гукаюць сябры-абібокі.

З тымі сябрамі гуляў ён у карты,
з тымі сябрамі ўсялякія жарты...

Вечарам трэба вяртацца дахаты.
«Што зарабіў ты?» – спытаецца тата.

Матка чакае сыночка ля брамы:
– На табе, сынку, рубель серабраны.

Бацька спытаецца пра заработкі,
вось і адказ яму будзе кароткі...

Бацька на сына зірнуў толькі вокам,
скеміў, што сын быў ад працы далёка.

Але пытае:
– Ну як, галубочак,
папрацаваў ты свой першы дзянёчак?

Сын падае той рубель серабраны.
Бацька ўзяў, на рубель і не глянуў.

Зразу рубель у агонь ён укінуў.
– Не зарабляў ты яго, – кажа сыну.

Матка зірнула на сына маўкліва:
«Як ён пазнаў? Гэта нейкае дзіва!»

Раніцай зноў, толькі выйшаўшы з дому,
ён напаткаў учарашніх знаёмых.

Зноў абышоў ён работу далёка.
Так дачакаўся і шэрага змроку.

Вечарам трэба вяртацца дахаты.
«Што зарабіў ты?» – спытаецца тата.

Матка спаткала сыночка ля брамы:
– На табе, сынку, рубель серабраны!

Бацька спытаецца пра заработкі,
вось і адказ яму будзе кароткі...

Бацька дахаты вярнуўся не рана.
Сын падае той рубель серабраны.

Бацька зірнуў і – у агонь зноў з размаху!
Сын да сцяны прытуліўся са страху.

– Не працаваў ты ізноў! – кажа сыну.
«Як пазнае ён?» – здзівіўся хлапчына.

Досвіткам сын зноў падняўся на ногі,
сэрца смылела ў яго ад трывогі.

Сорамна бацьку ўжо глянуць у вочы:
ён спрабаваў ашукаць яго двойчы.

Зразу пайшоў на работу хлапчына.
Ён працаваў, як сапраўдны мужчына.

Дзень ён цалюткі варочаў каменне,
муляр з камення выводзіў скляпенне.

Тут ён не бачыў сваіх абібокаў,
тут працавалі ўсе людзі навокал.

Вечарам, толькі заходзіла сонца,
майстар прыйшоў і падзякаваў хлопцу.

– На табе, – кажа, – рубель серабраны,
шчыраю працай тваёй зарабляны...

Сын патрымаў той рубель на далоні:
– Тата здаволіцца, пэўна, сягоння!

Матка спаткала сыночка ля брамы:
– На табе, сынку, рубель серабраны!

Сын адказаў ёй:
– Пакінь, мама, клопат!
Маю рубель я сягоння з работы.

Думаю, ім задаволіцца тата. –
З добрым настроем ідзе ён у хату.

Бацька сядзіць ля стала і чакае:
– Дзе ж ты так позна, сыночак, гуляеш?

Сын падае свой рубель серабраны,
шчыраю працай што быў зарабляны.

Бацька ўзяў і ў агонь яго кінуў.
Як падхапіўся адразу хлапчына!

Выграб з агню яго голай рукою:
– Што ты тут робіш, татуля, такое?

Гэта не жарты! Ад золку да змроку
я працаваў, і было мне нялёгка.

Бацька смяецца, бо сынам здаволен:
– Веру табе я, сыночак, сягоння!

Веру, што ты зарабляў яго шчыра, –
голай рукою з агню нават выграб!

Будзе ляжаць ён асобна, бо першы –
ён і цяжэйшы,
але і мілейшы.

 

Похожие статьи:

Уладзімір ДубоўкаУладзімір Дубоўка - Як сінячок да сонца лётаў

Уладзімір ДубоўкаЛірыка Уладзіміра Дубоўкі

Уладзімір ДубоўкаУладзімір Дубоўка - Паляжам мы

Уладзімір ДубоўкаУладзімір Дубоўка - Часіна ды з сокам рабіны...

БиографииУладзімір Дубоўка