Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Павел Місько - Як дзеда дзялілі

Увага!!! Поўны змест

   Мама слухала-слухала, як Ната і Светка сварацца за дзеда, і не вытрывала, паставіла прас.
   – Хопіць мучыць дзеда! Калені вунь пааблузвалі. А то ў куток пастаўлю: адну – у гэты, другую – у той. Да самай «Калыханкі».
   – А хай яна не лезе! Гэта мой дзед! – крычала Светка і ўскарабквалася на дзедава калена.
   – Не, мой! – лезла на другое калена Ната.
   Дзед збянтэжана і расчулена ўсміхаўся, гладзіў унучак па галоўках.
   – Ты на гэтым калене сядзі, а ты – на гэтым, – сказаў ён.
   – А Натка і так больш коўзалася па табе. На цэлы год больш і яшчэ на палавінку года.
   – Ну дык што, калі яна старэйшая? Ёй жа таксама хочацца з дзедам пабыць. Гэта ж і яе дзед, а не толькі твой! – мама зноў пачала прасаваць бялізну.
   – Злазь! – крычыць прарэзліва Светка і таўхае ў грудзі большую сястрычку, спіхвае з дзедавых калень. – Дзед будзе мой, толькі мой – год і яшчэ палавінку года! А тады ўжо будзе ўсіхны! Тады можаш лезці!
   – У-у-у...– зацягнула з плачам бальшуха Ната.– Яна меншая, дык усё ёй ды ёй! І дзед адной ёй! А ў мяне нікога няма-а! – загаласіла яна.
   – Як гэта няма? А я, а тата? А дзве бабулі? Другім разам прыедуць дзве бабулі. Як вы іх будзеце дзяліць? – спытала мама.
   – Адна мне, адна Свеце! – сказала Ната.
   – А мы і дзеда падзелім! Вось гэта нага будзе мая! – сказала Светка. – Дзядуля, якое імя ў гэтай нагі?
   – Левая, унучка, левая.
   – А мая – правая! – падгэцнулася на правай дзедавай назе Ната.
   – А гэтая рука, што мяне абдымае, мая! – сказала Светка.
   – А гэтая, што мяне па галоўцы гладзіць, – мая! – Ната ўлавіла дзедаву руку, зняла са сваёй галавы і пачала цалаваць то далонь, то кожны палец паасобку.
   Тады Светка стала на дзедава калена і пацалавала ў шчаку.
   – А гэтая шчочка мая! І гэтае вуха маё! І гэтае вока маё! І броўка! – цалавала Светка ўсё, што называла.
   Тое самае зрабіла з праваю шчакою, правым вокам, вухам і брывом Ната.
   – Ой, зацалуеце! Ой, пакіньце жывога! – смяяўся дзед ад іх казытлівых пацалункаў і сам цалаваў іх то адну, то другую.
   – Дзеду, а чаму ў цябе адзін нос? – спытала Светка.
   – А што, бываюць людзі з двума насамі? – спытаў дзед.
   Ната зарагатала, а за ёю і Светка.
   – З двума насамі не бывае! А як нам дзяліць адзін нос і адзін рот? – спытала Ната.
   – А вы іх не дзяліце. Мне пакіньце. А то ўсё падзеліце, а што мне застанецца?
   – Ну, добра, – згадзілася, падумаўшы, Светка.
   – Не будзем, – сказала і Ната. – А валасы падзелім. Ой, дзядуля, колькі ў цябе яшчэ валасоў!
   – А от і не многа, – не згадзілася з ёю Светка. – На самым вяршэчку няма. Дзед, праўда, добра, што на вяршэчку пуста? Гла-а-адзень-ка... – пагладзіла яна дзедаву лысіну.
   – Дзіва што добра, – усміхнуўся дзед. – Расчэсваць не трэба. Дзяліце пароўну, кожны валасок лічыце, – сказаў ён сур’ёзна.
   – А мы лічыць столькі не ўмеем! Мы да дзесяці ўсяго... Мы проста так падзелім... Во... дасюль – мае... – учапілася рукамі ў дзедавы валасы Ната і пацягнула да сябе.
   – А-ай-я-я-я-яй! – заенчыў дзед.
   – А з гэтага боку мае! – учапілася аберуч у дзедавы валасы і Светка.
   – Аво-я-я-ё-ёй! – залямантаваў дзед яшчэ мацней.
   Мама перастала прасаваць бялізну. Узяла фартух і пагрозліва страсянула ім.
   – Перастанеце вы здзекавацца з дзеда ці не?! Марш па кутках!
   А дзед у гэты час ссаджваў з калень Нату і Светку. Ссадзіў і пайшоў у калідор. Дзеці за ім. Дзед узяў паліто і сказаў:
   – Паеду ад вас. У мяне ж яшчэ ўнукі ёсць – Сева і Міша. І яны мяне таксама любяць, але не дзеляць на кавалкі. Буду ім «усіхным» дзедам.
   Дзяўчынкі знямелі ад такіх слоў. І раптам дружна зараўлі:
   – А мы-ы-ы?! А нам без дзеда астава-ацца?!
   Выйшла ў калідор і мама.
   – А божа, што сёння за дзень такі... – Прысела каля дачушак, прыгарнула іх да сябе абедзвюма рукамі, зашаптала на вушкі: – Скажыце дзеду, што вы пажартавалі, добра? Што больш не будзеце дзяліць. Праўда ж, вы пажартавалі?
   – Ага-а... – Светка падышла і абняла левую нагу дзеда, Ната – правую. А насамі шморгаюць, чмыхаюць.
   – Ну, добра, ну, годзе ўжо плакаць. Я ўжо не сярдую... Я таксама пажартаваў... – не ведаў дзед, як іх суцешыць. Павесіў паліто на месца.
   – Ой, а чаго ж мы топчамся тут! – нібыта спалохалася мама. – Там жа «Калыханка» пачынаецца!
   Усе патупацелі ў пакой. Дзед сеў на мяккае крэсла перад тэлевізарам. Дзяўчынкі зноў залезлі на дзедавы калені – кожная на сваё.
   Светка прылашчылася да дзеда, зашаптала:
   – Дзеду! Пасля «Калыханкі» мама цябе не пагоніць адразу спаць? Ну і добра... Я цябе памыю нанач: левую шчочку, левае вуха, левую броўку... А нос увесь-увесь! Чысценька!
   – Ну што ж, памый! – усміхнуўся дзед. Але Светка тут жа задумалася.
   – Не-е, – сказала яна. – Нядобра рабіць работу напалавінку. Я цябе ўсяго памыю. І зубы табе пачышчу. У мяне, ведаеш, якая смачная паста, пахучая? У-у-у! Толькі ты не ўцякай, добра?
   – Не буду, – дзед абдымае абедзвюх унучак.
   Памірыліся...

Похожие статьи:

Ніна МацяшНіна Мацяш - Агеньчык

Рыгор БарадулінРыгор Барадулін - Трэба дома бываць часцей

Павел МіськоПавел Місько - Навасёлы

Алесь ЯкімовічАлесь Якімовіч - Што любіць бабуля?

Васіль ЖуковічВасіль Жуковіч - Сям’я