Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Ніна Мацяш - За соснамі – мора

Пляменніку Руслану


І

Упарта, пругка

сэрца мора б’ецца.

У памяць – хвалю шызую – ступі:
Разгубленасці ўзрост мінуў, здаецца –
Трывогам месца саступіў.
 
У цяглых сосен праз гушчэўе веек
Глядзіць сцярожка неба сінізна.
О, боязь за другога чалавека!..
Адна ты робіш чалавека з нас.
 
Адна ты нешта ў гэтым свеце значыш.
На поўдні зноў хмурына усплыла...
На золку чайкі, як жанчыны, плачуць,
Страсаюць цішу з белага крыла.
 

II

Дзень натхнёна вяслуе пунсовым вяслом,
Выплываючы з мора.
Колькі вас, для каго сёння не прынясло
(Як і ўчора)
Ані ўзнёслых мінут, ні жывучай тугі,
Ні хвіліны жадання
Нескарона рассунуць

(хоць на крок)

берагі

Свайго існавання...
След на ўбітым пяску ўвачавідкі зацёк
Каляроваю пенай.
Акунаюцца целы ў хвалі

(лёсы ў быццё)

Раўнадушна і лена.
 
З сытай зморай гайдаюцца на ружовай вадзе.
І спрасонак
Ледзьве-ледзь адзначаюць: плыве міма дзень
На вёслах пунсовых.
 

III

«Табе лягчэй: ты ўжо змірылася».
...Ківаю галавою згодна,
Сачу, як цвёрда і лагодна
Выводзіць мора штось кірыліцай.
 
Такое мернае, пакорнае
Сваім дыханнем галубіным.
...Трагічным знакам бур глыбінных –
Палоска

на ўзбярэжжы

чорная.

 

IV

Хваля доўга вагалася ў незнаёмых глыбінях,
Прымервалася, выбірала,
Нарэшце –
Спружыніста ўскочыла,
Рассмяялася белазуба,
Падалася ўсім целам –
І вось
Пасяродку ўтравелага лета,
Як суніцы,
Зоры збіраю, –
Так ускінула хваля крутая мяне.
Упіваюся сілай сваёй нечаканай,
Халадзею ад думкі,
Што гэта ўсяго на імгненне.
Я падоўжу ўладу над часам! –
Я замкну чароўную хвалю,
Абгараджу, прыпыню!
 
...Ні прасторы галавакружнай,
Ні зор.
Смяецца над загародкамі
Стыхія.
 

V

На ўзморы туман беспрасветна-густы,
Аж сонцу на неба не ўзбіцца.
Замкнёны рашуча на ключ залаты
Чаканні, каторым не збыцца.
І кінуты ключ залаты у ваду,
У горкую продань марскую.
І зманьвай не зманьвай цяпер –

не прыйду,

Гукай не гукай –

не пачую...

 

VI

Не да мора прыбеглі сосны –
З мора выбеглі свет паглядзець.
У трывозе за лёс людзей
Зелянеюць яны

і сохнуць.

 

VII

Хвалюецца салёная разлога,
Дзень, як бурштын, хаваючы на дне.
Усё ўспамінам стане,

і дарогу

Перамяце, засыпле ранні снег.
 
А ўдома загудзе на ветры голле,
У волкай цемры цяжка зашуміць –
І уваскрэсне,
І падкоціцца да горла:
Стрывожанае мора,
Дзюны.
Мы...

11-18.07.1975
Дубулты

 

Крыніца: Мацяш Н. Паміж усмешкай і слязой: вершы і паэмы 1962-1992. – Мн.: Маст. літ., 1993. – 301 с.