Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Міхась Кавыль - Кастусь Каліноўскі

Калі я думаю аб ім,

думаю аб сэрцы,

Найбольшым сэрцы на зямлі,

непадуладным смерці.

Яго не здужала пятля

ката-Мураўёва,

Яно рытмуе у грудзях

песняю баёвай;

Пяе у грудзях у маіх,

у тваіх грукоча

Няўтольнай спрагаю жыцця

светлага, як вочы...

Як вочы любае дачкі,

сына дарагога,

Каму не сніцца эшафот,

дальняя дарога...

Жыцця між сініх васількоў –

не з мярэжнай казкі –

Жыцця без кратаў, ланцугоў,

без чужацкай ласкі.

Вялікім, зыркім тым вагнём

непагасна, смела

Каліноўскага праз век

сэрца палымнела:

“Мужыцкай праўдай’’ у душы

дзірваны арала,

Праз пушчы помстаю ішло

са склютам, самапалам...

Шляхоцкі сын, Кастусь не знаў

злыбяды, патолі,

А сэрца плакала яго

бліжняга нядоляй.

Малілі Бога за яго

бедныя матулі.

Хрыстапрадаўцы прадалі...

У Маскве ўздыхнулі.

Уздыхнулі рана – жыў Кастусь...

У Вільні, на памосце,

Не Каліноўскага – прыблуд

хруснулі пся-косці.

Касою голаў сцяла смерць...

А пятля на шыі

Вязала цесны вузел тым,

што яго душылі...

I хай не сквапіцца Масква

нас зрадніць з Тунгусам –

Бунтуе сэрца Кастуся

ў грудзях Беларуса...

13. II. 1963