Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Мікола Гіль - Маміна казка

Увага!!! Поўны змест

   – Мама, раскажы казку! – просіць Максімка.
   – Якую ж табе расказаць? – пытаецца мама.
   – Самую-самую новую!
   Лёгка сказаць – новую! А дзе яе ўзяць, гэтую новую? Усе казкі, якія толькі ведала, мама ўжо расказвала Максімку. Хіба самой прыдумаць?
   – Добра, – усміхаецца мама. – Раскажу табе казку – не казку, быль – не быль, а што – сам здагадайся. Слухай!
   Жыў-быў хлопчык, і было ў яго шмат розных цацак. Але вось бяда: не шанаваў, не бярог іх хлопчык. Дзе гуляў, там і кідаў. Псаваў, ламаў іх, калечыў. Уначы, калі ў хаце ўсе засыналі, цацкі часта ўсчыналі між сабою гаворку, скардзіліся на хлопчыка, жаліліся адна адной на свой лёс.
   – Любы Слонік, – казаў плюшавы Мішка, – каб ты ведаў, як я пакутую, як мне балюча. Калі мяне прынеслі сюды з крамы, быў я здаровы і прыгожы. Я ўмеў сядзець, умеў, калі мяне пераварочвалі на спіну, радасна бурчаць. А цяпер? Цяпер я не магу ні сядзець, ні вымавіць свайго гучнага і радаснага «бэ-э-э...». Гэты нягодны хлопчык адарваў маю правую заднюю лапу, нечым вострым распароў мне спіну, папсаваў мае галасавыя звязкі, і я зрабіўся нямым калекам...
   – І мне не лягчэй, – цяжка ўздыхаў гумавы Слонік. – Мой гаспадар паабгрызаў мне вушы, адарваў хобат. Ён упадабаў браць мяне з сабою ў ванну. Я ведаю, купацца трэба ўсім хлопчыкам і дзяўчынкам, але навошта браць у ванну і мяне? Праз дзірку ў жываце ў мяне набіраецца поўна вады, і я ляжу днямі мокры. Я хоць і гумавы, але ж дзе тут вытрываеш?
   – Найбольш, сябры, папала, мусіць, мне, – падаў голас Зайчык. – Напачатку хлопчык быццам любіў мяне. Нават спаць браў з сабой. А потым... Што было потым, нават цяжка і ўспамінаць! Аднойчы мой гаспадар пакінуў мяне на балконе. Пайшоў дождж, з маланкамі і громам, і я цалюткую ноч праляжаў пад ліўнем. Назаўтра, калі ўзышло сонца, ад майго мяккага пушыстага футра не засталося і следу, я набрыняў вадой. А калі высах, дык увесь зморшчыўся, злямчыўся і ператварыўся ў брудны, бясформенны шэры камячок...
   – Усё гэта так, – раптам скрыпуча загаварыў Трактар, – але мне не так шкада сябе, як той працы, што была затрачана на мяне. Адзін рабочы выразаў і габляваў драўляныя брускі, з якіх зроблены мае рама, матор і радыятар. Другі штампаваў з пластмасы мае колы, трэці высякаў з дроту восі, чацвёрты рабіў з бляхі сядло, руль і фары, пяты мяне склейваў, шосты кляпаў, сёмы фарбаваў... Колькі людзей стараліся, каб я быў прыгожы і цешыў дзяцей, а гэты хлопчык узяў ды паламаў мяне...
   – Доўга яшчэ гаманілі вось так між сабою цацкі. Толькі хлопчык, які так моцна пакрыўдзіў іх усіх, нічога гэтага не чуў. Была ноч, і ён соладка спаў, – сказала мама, уздыхнула і змоўкла.
   – І ўсё? – спытаў Максімка.
   – Усё, – адказала Мама.
   – Гэтая казка без канца? – сказаў хлопчык.
   – А ты прыдумай канец сам, – адказала мама і паднялася, бо ёй трэба было спяшацца на работу.
   А калі яна вярнулася дадому і зазірнула ў Максімкаў пакой, дык убачыла, што ўсе цацкі прыбраны, а на паліцы, на самым прыкметным месцы, стаяць плюшавы Мішка, гумавы Слонік, Зайчык і Трактар. Убачыла ўсё гэта мама і ўсміхнулася. Значыцца, прыдумаў Максімка канец да яе казкі. Значыцца, здагадаўся сын, пра якога хлопчыка яна расказвала яму сваю казку.

Похожие статьи:

Юрась СвіркаЮрась Свірка - Свята

ПераказыУрокі жыцця

Сяргей ГрахоўскіСяргей Грахоўскі - Мама

ПераказыМама

ПераказыСпасцігаю мудрасць маміных урокаў