Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Максім Лужанін - Запрашэнне на возера Нарач

Хто быў на Байдарах, хадзіў па Эльбрусе,
Рукой дакранаўся алтайскіх снягоў, –
Збярыцеся ў гэты куток Беларусі,
Я шлях вам паказваць заўсёды гатоў.

Я бачыў не раз, як буруны ўставалі
I з мора спяшаліся ў порт караблі.
Мне месяц сцяжыну прасвечваў на хвалі,
I ў снежні сухумскія ружы цвілі.

У гэтай красе б’ецца сэрца маё!
Таму вось і клічу сяброў і суседзяў:
Пагосцім у Мінску, на Нарач паедзем,
Усмак паблукаем і ўсмак папяём!

Давайце агледзім наш добры прастор,
Бары на Палессі, наднёманскі поплаў,
У люстра зірнём палачанскіх азёр,
Паслухаем песні над пожняю цёплай.

Няхай сабе тут не зрабілася гор
I высахла мора старое да кроплі,
Але калі громам расколе абшар,
Збяруцца цяжкія ліловыя хмары, –
Упоравень з морам тады, не на жарт,
Да зор ускалышацца возера Нарач.

I вырвецца з бору паўсотні вятроў,
Забомкаюць сосны, лясныя званіцы,
І белая кнігаўка, як альбатрос,
На шпаркім крыле прынясе навальніцу.

Памкнуцца ўзляцець ад зямлі ветракі,
Наўзавад жыта пабягуць ад нягоды,
Зажмурацца, глянуўшы з берага ў воды,
I рынуцца з круч стрымгалоў васількі.

А пойдуць удаль грукатаць перуны,
Расправяцца ветразі, высахнуць снасці, –
Адзін за адным павяслуюць чаўны,
Закінуць у хвалі рыбацкае шчасце.

Спакойна іх возера будзе гайдаць,
I стане такое яно, адшумеўшы,
Што іншаму здасца – і ў лыжцы вада
Наўрад ці бывае калі спакайнейшай.

Празрыстае – можна каменне злічыць,
Блакітнае – неба у ім палавіна,
Багатае – рыба лускою блішчыць,
Магутнае – слава ад бацькі да сына.

З касою ішлі на паноў бунтары,
Калі ж заявіўся нядаўні наш вораг, –
Пры беразе ўспыхнулі мсціўцаў кастры,
Шугнула свінцом партызанскае мора.

А сёння тут важыцца мірны улоў.
Няхай бы і ўсюды!

Не, – горка і крыўдна

На жоўтыя твары заморскіх лаўцоў
Імглою апаў папялок рэактыўны.

Нядоўга пакруціцца д’ябальскі чад!
Наш колас цяжэе, і горан іскруе.
Стаяць рыбакі з нарачанскіх брыгад,
Сваё працавітае мора вартуюць.

Сябры мы намоцна, работы не зганіш,
Адстойвалі разам наўкола аблонь.
Ад’едуся часам – не чую расстання,
А возера ўсплясне і сцісне далонь.

Адчуй гэта ўсё і ты скажаш, таварыш,
Святлейшага лёсу і ты б не хацеў, –
Хадзіў бы на тоні на возеры Нарач,
I золак страчаў, і душою мужнеў.



Крыніца: Лужанін М. Выбраныя творы. У 2 т. Т. 1. Вершы / Прадм. А. Куляшова. – Мінск: Мастацкая літаратура, 1993. – 318 с.

Похожие статьи:

Максім ЛужанінМаксім Лужанін - Беларускаму народу

Максім ЛужанінМаксім Лужанін - Добры хлопец Дзік

Максім ЛужанінМаксім Лужанін - Снег – трэці дзень...

Максім ЛужанінМаксім Лужанін - Чарнобыльскі вецер

Максім ЛужанінМаксім Лужанін - Смутная радасць