Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Лідзія Арабей - Прынцэса Нехачу

   Жыла-была на свеце прынцэса, і звалі яе Нехачу. Раніцою слугі будзяць яе ўставаць, а прынцэса крычыць:
   – Не хачу!
   Слугі да ложка бліжэй падступаюць, а яна каторага нагою з-пад коўдры – бэнц!
   Тыя з другога боку заходзяць, а прынцэса ім кулаком у нос:
   – Не хачу ўставаць!
   І валяецца ў ложку, пакуль бакі не адлежыць ды есці не захоча. Нарэшце падымецца.
   Слугі ёй тазік з вадою нясуць, кавалачак мыла пахучага, каб умылася пасля сну. А яна тое мыла ў тазік – боўць:
   – Не хачу ўмывацца!
   Паснедае прынцэса пірагамі ды кісялямі – за ўрокі пара брацца. Слугі ёй кніжкі, сшыткі нясуць. А яна зноў:
   – Не хачу вучыцца!
   І колькі ні просяць, колькі ні ўгаворваюць – і кароль з каралеваю, і слугі, – нават узяцца за кніжку не хоча. Так і расла прынцэса, адно любімае слова маючы:
   – Не хачу!
   Ішлі гады, прынцэса падрастала. Вось ужо і замуж ёй пара. Але хто возьме такую – нямытую ды невучоную?
   А кароль і каралева самі рады ўжо былі б збыць прынцэсу са двара. Падгаварылі яны слуг, тыя схапілі прынцэсу, сілком памылі, прычасалі, у прыгожую сукенку прыбралі, на багатае крэсла пасадзілі.
   І пачалі прынцэсе кавалераў зазываць.
   Прыскакаў на кані каралевіч з Заходняга каралеўства. Прынцэса глянула на яго і скрывілася:
   – Не хачу за яго замуж, у яго нос доўгі!
   Пакрыўдзіўся каралевіч, паскакаў назад у сваё каралеўства.
   Прымчаўся на аленях царэвіч з Паўночнага царства. Глянула на яго прынцэса і зморшчылася:
   – Не хачу за яго замуж, у яго вочы касыя!
   Пакрыўдзіўся царэвіч, памчаўся назад у сваё царства.
   Прыехаў на вярблюдзе хан з Паўднёвага ханства. Глянула на яго прынцэса і нос закапыліла:
   – Не хачу за яго замуж, у яго губы лупатыя!
   Пакрыўдзіўся хан, паехаў назад у сваё ханства.
   Хутка па свеце пагалоска пайшла, што прынцэса ўсіх кавалераў бракуе і перасталі ездзіць да яе ў сваты. А яна і сама ўжо сядзіць, чакае, можа, хто яшчэ прыедзе, але ніхто не паказваецца.
   Раззлавалася прынцэса, скінула прыгожую сукенку, у якую слугі яе апранулі, не давала больш сябе ні ўмываць, ні прычэсваць, яшчэ з большаю злосцю крычала ўсім:
   – Не хачу!
   А гады каціліся, каціліся. Вось памерлі ўжо кароль з каралеваю. Слугі не хацелі больш служыць такой прынцэсе і паразбягаліся. Засталася яна адна ў вялізным палацы. Палац той за гады састарэў – столь пакрывілася, падлога паламалася, печы пахіліліся. І сама прынцэса састарэла – валасы пасівелі, твар зморшчыўся, спіна сагнулася. Ходзіць адна па цёмным палацы ў падранай адзежы, з кудлатымі сівымі валасамі, і толькі совы ды кажаны вакол яе лятаюць.
   Усе людзі гаварыць пачалі, што ў палацы жыве злосная ведзьма.
   А хто бачыў яе зблізку, ніколі не мог падумаць, што некалі гэтая ведзьма была прынцэсаю.
 

Похожие статьи:

Лідзія АрабейЛідзія Арабей - Маё і тваё

Лідзія АрабейЛідзія Арабей - Новы сшытак

Лідзія АрабейЛідзія Арабей - Мама

Лідзія АрабейЛідзія Арабей - Прынцэса Такхачу

Лідзія АрабейЛідзія Арабей - Мікіткаў сон