Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Георгій Марчук - Чаму дрэвы не спяваюць

Увага!!! Поўны змест

   Усяму на зямлі ёсць пачатак і канец. Доўга цягнулася цёплае лета, ды і яно закончылася. Надышла прыгажуня восень. Восень адна да людзей не прыходзіць, у яе ёсць надзейны сябра – дождж. Восеньскі дождж, мяккі, ціхі, ласкавы, дробны, і ён не палохае дзяцей раскатамі грому і яркімі маланкамі на ўсё неба. Сябры: павучок Чарнушка, пчолка Жужа, верабейка Пашка і кацяня Смелы – сабраліся разам пад вялікім лістом Мальвы. Марасіў дробны дожджык, але сябрам было ўтульна і цёпла. У такое надвор’е добра слухаць самыя розныя казкі.
   – А чаму дрэвы не спяваюць, а толькі шумяць? – нечакана спытаў у сяброў верабейка.
   – Я не ведаю, я больш сябрую з кветкамі, – сказала пчолка Жужа.
   – І я не ведаю, – адказаў і павучок.
   – Таму, што яны растуць на адным месцы, у школу не ходзяць, песень не ведаюць, – бадзёра адказаў верабейка. Я ўчора лятаў ля школы: о, як хораша спяваюць дзеці. Каб мяне хто навучыў, і я спяваў бы, – больш сумна сказаў верабейка.
   – Можа, Мальва ведае, чаму яны не спяваюць? Мальва, чаму дрэвы не спяваюць? – спытала пчолка Жужа ў Мальвы.
   І вырашыла Мальва паведаць сябрам казку-быль, якую чула ад сваёй бабулі.
   – Пытаеш, чаму дрэвы не спяваюць? Тады ўважліва слухайце, – пачала свой аповед Мальва. – Даўным-даўно жыў-быў на ўзгорку ладны, прыгожы лясок. Людзі нарадавацца не маглі. Сосны раўнюсенькія, тры бярозкі – як дзяўчаты з косамі, два клёны-прыгажуны. Дзіва! І так хораша ў згодзе жылі, што нават песні навучыліся спяваць. Нешта не спадабалася соснам ды бярозкам, што занадта клёны ўвосень прыгожыя. Усё – ім, уся ўвага. Давай ісці да іх у наступ. Клёны бароняцца, кажуць: «Мы ж зімою голыя, непрыгожыя стаім, а вы, сосны ды елкі, зялёныя». Не памагло. Прагналі клёнаў з узгорка. Асірацеў лес, але ж яшчэ жыў. Сонца пачало пячы, вятры дзьмуць. Запратэставалі бярозкі, што яны сабою ахвяруюць, закрываючы ад дарогі, ветру, пылу сосны. Давайце, маўляў, памяняемся месцамі. Не паслухалі сосны бярозак. Калючыя елкі выцеснілі з узгорка бярозкі, засталіся сосны адны і не нарадуюцца. Аж наляцелі вятры, ды такія моцныя, і падалося соснам, што раней такіх вятроў і не было. Вятры былі, але ж калі сцяною стаялі бярозкі, сосны, клёны, не было страшна. Вецер вымятае пясок, агаляе карэнне, гне да долу сосны. Занепакоіліся тыя, давай клікаць на падмогу бярозкі ды клёны, але ж позна, сілы паасобку змагацца не засталося. Быў лясок на ўзгорку, і няма яго. З тых часоў больш песень дрэвы не пяюць, а рыпяць. Калі наляціць вецер, спяшаюцца лісты шэптам перадаць адно аднаму: «Не сварыцеся, не зайздросце, жывіце ў міры».
   Уважліва слухалі сябры аповед Мальвы, нават не прыкмецілі, як і дождж заціх. Сябры падзякавалі Мальве за цікавую гісторыю. Самі ж далі адзін аднаму слова: ніколі ў жыцці не сварыцца, шанаваць і берагчы дружбу. Дапамагаць адно аднаму ў бядзе.
   Кацяня прапанавала ўсім пайсці да школы і паслухаць новыя песні школьнага хору. Усе згадзіліся і рушылі да школы.
   Тут і казцы нашай канец.