Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.

Набыць беларускія кнігі можна на сайце halijafy.by

  Калі верш не бачны на экране смартфона, павярніце экран гарызантальна

Если стихотворение не отображается на экране смарфона, раверните экран горизонтально.



Аляксей Пысін - Трывога ў бары

Завіталі хлопцы ў бор
I расклалі там касцёр.
Быў спачатку ён маленькі,
Быццам жоўты матылёк,
Потым выпырхнуў са жменькі
I ў галлё сухое – скок!
I смяецца, і трапеча,
Хлопцам ён амаль па плечы.
Хлопцы хвораст падкідалі,
Як язычнікі, скакалі.
Забаўляліся, дурэлі,
Покуль бровы абгарэлі.
Узялі свае кійкі
I – дадому нацянькі.

А касцёр? Ён задаецца,
На сасновы бор злуецца:
– Мне не трэба адпачынак,
Дайце палак і галінак,
Дайце тоўстых мне калод,
Павяду свой карагод.
Не дасцё – па лісцях скокну,
Падыду да дрэў высокіх,
Дабяруся да смалы,
Абдыму агнём ствалы.

Сосны к ветру – з угаворам:
– Уратуй ты ад бяды.
Дзесьці хмарка ёсць пад морам,
Добра, каб яе сюды.
Крылы разгарнуў вятрыска,
Паімчаўся ён з-пад дрэў.
Ці далёка, а ці блізка
Хмарку лёгкую сустрэў.
– Хмарка любая, паслухай,
Плачуць сосны у бары.
Ты зрабі, зрабі паслугу,
Мора ў бочкі набяры!
Трэба хутка, хутка, хутка –
Пагражае злы касцёр.
Хмарка глянула з-пад хусткі
Ды паклікала сясцёр.
 

* * *

I, пачуўшы трывогу,
Паплылі на падмогу
З мора Чорнага
Хмаркі шчодрыя,
З мора Белага
Хмаркі смелыя,
I азоўскія,
I балтыйскія,
I высокія,
I нізкія.
Едуць, едуць сто хмар
На вялікі пажар.
Толькі грукат і гром,
Пацямнела кругом.
 

* * *

Кружаць хмары па-над борам:
– Дзе той дым,
Дзе той дым?
Вось мы зараз пагаворым
З дымам тым,
З дымам тым!
Мы пажар тушыць умеем.
Дзе агонь,
Дзе агонь?
Кінем пругкія струменні
На яго,
На яго.
Кружаць хмары нізка, нізка,
Аж чапляюцца за сук.
– Падмануў ты нас, вятрыска,
Ах, свавольнік, ах, блазнюк!
Толькі тоненькі дымочак,
Аніякае бяды,
I навошта столькі бочак
Прыцягнулі мы тады?
Жартаваць не ўмееш, брат, ты,
Не даруем мы віны...

– Гэта сосны вінаваты,
Хай адказваюць яны!
I пытаюць хмары злосна:
– Вы скажыце праўду, сосны,
Хто трывогу узнімаў,
Хто ганца к нам пасылаў?
– Мы трывогу
Узнімалі.
Мы ганца ў дарогу
Слалі.
 

* * *

На ялінцы ля палянкі
Ёсць гняздзечка берасцянкі.
Чула птушка, як касцёр
Выхваляўся знішчыць бор,
I ўступіла ў бойку з ім.
Засцілаў ёй вочы дым,
А смурод
Лез у рот.
Берасцяначка лятала
Ды ігліцу адмятала
I адносіла лісты
За ядлоўцавы кусты.
У крынічку каля дубу
Брала кропельку у дзюбу,
Залівала галавешку,
Каб не выбіўся на сцежку
Ды не выбег у гушчар
Неўтаймованы пажар.
Абпаліла крылы,
Выбілася з сілы.

А касцёр яшчэ жывы,
Хоць і ніжай ён травы.
Падымаецца дымок,
Не здаецца аганёк.
Кажуць хмары берасцянцы:
– Ты зрабіла што магла,
Вось мы пройдзем па палянцы
I агонь зальём датла.
Сойдзе дым, і сойдзе чад,
Ну, ляці да птушанят.

Хлынуў лівень шчодры, цёплы,
Мые дрэвы і кусты.
I зліліся хутка кроплі
У адзін паток густы.
Не паток,
А патоп.
Крэкча дуб:
– Душ мне люб.
Па каленкі
Ў лужах елкі.
Ўсё бярозы
Мыюць косы.
А ядловец
Пену ловіць.

I няма, няма трывогі,
Рады дрэвы і кусты.
Чыста вымыты дарогі,
Па каторых пойдзеш ты
У шчаслівую часіну
Па суніцы і маліну.

1962 г.

 

Крыніца: Пысін А. Збор твораў. У 2 т. Т.2. Паэмы, творы для дзяцей, пераклады. – Мн.: Маст. літ., 1989. – 254 с.