Найти на сайте: параметры поиска

Увага!!! Невялікія апавяданні і вершы пададзены ў поўным варыянце.



Алесь Якімовіч - Зімоўка звяроў

Руская народная казка ў апрацоўцы А.Н. Талстога.
Пераклад з рускай мовы А. Якімовіча


   У дзеда з бабай былі бык, баран, гусак ды певень і свіння.
   Вось дзед і кажа бабе:
   – А што, баба, певень нам не так і патрэбен, зарэжам яго к святу!
   – Ну што ж, зарэжам.
   Пачуў гэта певень і ўцёк уночы ў лес. Назаўтра дзед шукаў, шукаў – не знайшоў пеўня. Увечары зноў кажа бабе:
   – Не знайшоў я пеўня, прыйдзецца нам свінню закалоць!
   – Ну, закалі свінню.
   Пачула гэта свіння і ўцякла ўночы ў лес.
   Дзед шукаў, шукаў свінню – не знайшоў:
   – Прыйдзецца барана зарэзаць!
   – Ну што ж, зарэж.
   Баран пачуў гэта і кажа гусаку:
   – Уцякайма ў лес, а то зарэжуць і цябе і мяне!
   I ўцяклі баран з гусаком у лес. Выйшаў дзед на двор – няма ні барана, ні гусака. Шукаў, шукаў – не знайшоў.
   – Што за дзіва! Уся жывёла звялася, адзін бык застаўся. Давядзецца, відаць, быка зарэзаць.
   – Ну што ж, зарэж.
   Пачуў гэта бык і ўцёк у лес.
   Улетку ў лесе прыволле. Жывуць сабе ўцекачы – гора не ведаюць. Але мінула лета, надышла зіма.
   Вось бык пайшоў да барана:
   – Што ж, брат, пара надыходзіць сцюдзёная – трэба хату будаваць.
   Баран яму адказвае:
   – У мяне кажух цёплы, я і так перазімую.
   Пайшоў бык да свінні:
   – Хадзем, свіння, хату будаваць!
   – А мне хоць які мароз – я не баюся: зарыюся ў зямлю і без хаты перазімую.
   Пайшоў бык да гусака:
   – Гусак, хадзем хату будаваць!
   – Не, не пайду. Я адно крыло падсцялю, другім накрыюся – мяне ніякі мароз не пройме.
   Пайшоў бык да пеўня:
   – Давай хату будаваць!
   – Не, не пайду. Я зіму і так пад елкаю пераседжу. Бык бачыць – справы кепскія. Трэба аднаму турбавацца.
   – Ну, – кажа, – вы як хочаце, а я пачну хату ставіць. I збудаваў сабе хатку адзін. Запаліў у печы і палежвае, грэецца.
   А зіма настала халодная, пачалі прыціскаць маразы. Баран бегаў, бегаў, сагрэцца не можа – і пайшоў да быка:
   – Бэ-э!.. Бэ-э! Пусці мяне ў хатку!
– Не, баран. Я цябе клікаў хату будаваць, дык ты: сказаў, што ў цябе кажух цёплы, ты і так перазімуеш.
   – А калі не пусціш, дык я разганюся, выб’ю дзверы –  табе ж будзе холадна.
   Бык думаў, думаў: «Давай пушчу, а то замарозіць ён мяне».
   – Ну, заходзь.
   Баран увайшоў у хату і каля печкі на лаўку лёг.
   Неўзабаве прыбегла свіння:
   – Pox! Pox! Пусці мяне, бык, пагрэцца!
   – Не, свіння. Я цябе клікаў хату будаваць, дык ты сказала, што табе хоць які мароз – ты ў зямлю зарыешся.
   – А не пусціш, я лычом усе вуглы падрыю, тваю хату абярну!
   Бык падумаў, падумаў: «Падрые вуглы, аберне хату».
   – Ну, заходзь.
   Убегла свіння ў хату і залезла ў склеп, пад падлогу.
   За свіннёю гусак ляціць:
   – Гагак! Гагак! Бык, пусці мяне пагрэцца!
   – Не, гусак, не пушчу! У цябе два крылы, адно падсцелеш, другім накрыешся – і так перазімуеш.
   – А не пусціш, дык я ўвесь мох са сцен выскубу!
   Бык падумаў, падумаў і пусціў гусака. Зайшоў гусак у хату і сеў на прыпек.
   Праз нейкі час прыбягае певень:
   – Ку-ка-рэ-ку! Бык, пусці мяне ў хату!
   – Не, не пушчу. Зімуй у лесе пад елкаю.
   – А не пусціш, дык я ўзлячу на гарышча, усю зямлю са столі зграбу, у хату холаду напушчу!
   Бык пусціў і пеўня. Уляцеў певень у хату, сеў на жэрдку і сядзіць.
   Вось яны жывуць сабе упяцярых – пажываюць. Даведаліся пра гэта воўк і мядзведзь.
   – Хадзем, – кажуць, – у хатку, усіх зьямо, самі будзем Там жыць.
   Сабраліся і прыйшлі. Воўк кажа мядзведзю:
   – Ідзі ты першы, ты дужэйшы.
   – Не, я непаваротлівы, ты больш шустры за мяне, ідзі ты першы.
   Воўк і пайшоў у хатку. Толькі ўвайшоў – бык рагамі яго да сцяны і прыпёр. Баран разбегся – ды трах, трах! – ваўка па рэбрах, А свіння са склепа крычыць:
   – Рох-рох-рох! Нажы вастру, сякеры вастру, з жывога ваўка шкуру злуплю!
   Гусак яго за бакі шчыпле, а певень бегае па жэрдцы ды крычыць:
   – Так, так, так, куд куды, падавайце яго сюды! I ножык тут, і гужык тут... Тут яго і зарэжу, тут яго і падвешу!
   Мядзведзь пачуў крык – ды ходу. А воўк тузаўся, тузаўся, ледзьве вырваўся. Дагнаў мядзведзя і расказвае:
   – Ой, што мне было! Траха не забілі!.. Як усхапіўся мужычышча ў чорным армячышчы ды мяне віламі да сцяны і прыпёр. А крыху меншы мужычок, апрануты ў шэры армячок, мяне абухом па рэбрах, ды ўсё абухом па рэбрах. А яшчэ меншы за таго, у беленькім каптанчыку, мяне абцугамі за бакі хапаў. А самы маленькі мужычок, у чырвоным халаціку, бегае па жэрдцы ды крычыць: «Так, так, так, куд куды, падавайце яго сюды! I ножык тут, і гужык тут... Тут яго і зарэжу, тут яго і падвешу!» А з пад падлогі яшчэ нехта як закрычыць: «Нажы вастру, сякеры вастру, з жывога шкуру злуплю!»
   Воўк і мядзведзь з таго часу да хаткі і блізка не падыходзілі.
   А бык, баран, гусак ды певень і свіння жывуць там, пажываюць і гора не знаюць.

 

Похожие статьи:

Алесь ЯкімовічАлесь Якімовіч - Байка пра казла

Алесь ЯкімовічАлесь Якімовіч - Хітры воўк

Алесь ЯкімовічАлесь Якімовіч - Вераб’ёвы госці

Алесь ЯкімовічАлесь Якімовіч - Аладкі

Алесь ЯкімовічАлесь Якімовіч - Аўтамат