Парог урос у зямлю, струхлеў...
Я б'ю па парозе нагою – з яго сыплецца парахня.
Але гэткі ён толькі зверху, далей ён трывалы, далей ён моцны – і шашаль яго не стачыў, і цвіль яго не збуцвіла,
– О, яму безліч гадоў,– кажа брат– I высечаны ён з дрэва, якога цяпер няма ўжо, – са шчырага дрэва, і высечаны людзьмі, якіх гэтаксама няма...
Мы не ўваходзім у хату: у ёй жылі нашы дзяды, у ёй жылі прадзеды нашы, а мы стаім на парозе, на шчырым парозе, і адчуваем, што мы гэтаксама парог, да якога – няма нас, і пасля якога – няма...
Ёсць месца ў набытку і месца ў страты.
Дзе растлумачыцца чалавеку, хто ён такі?
Хаты чакаюць, што вернуцца людзі.
Пыл ацярушваецца на парозе.
Калі мы са светам – мы супраць свету,
калі мы з прыродай – мы супраць прыроды,
калі мы з родам – мы супраць роду...
Мінулае тоіцца ў змроку, будучыня – у светлыні.
Похожие статьи:
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Арышт Кастуся Каліноўскага
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Вецер
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Рагнеда
Алесь Разанаў → Алесь Разанаў - Радзіма
Алесь Разанаў → Творчасць Алеся Разанава